[Κιόσκι] Οι δύο επιλογές

Σε όλες του τις μορφές ο «υποψήφιος της Μαντζουρίας» πραγματεύεται το θέμα της πλύσης εγκεφάλου. Στο βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1959 και στην πρώτη κινηματογραφική του μεταφορά, η οποία βγήκε στις αίθουσες τρία χρόνια αργότερα με πρωταγωνιστή τον Φρανκ Σινάτρα, οι κακοί ήταν οι κομμουνιστές. Στο ριμέικ του 2004, στον ρόλο των κακών βρίσκουμε μια πολυεθνική και τη Μέριλ Στριπ που υποδύεται μια γερουσιαστή. Ο στόχος τους δεν είναι η ανατροπή της δημοκρατίας αλλά ο έλεγχος του Λευκού Οίκου. Ο «υποψήφιος της Μαντζουρίας» σε αυτή την περίπτωση είναι ο γιος της γερουσιαστού, τον οποίο η φιλόδοξη και αδίστακτη μαμά προορίζει για πρόεδρο. Φυσικά ο εγκέφαλος του πολιτικού γόνου ελέγχεται από τους κακούς.

Αυτή η ταινία καρφώθηκε στο μυαλό του Αντριου Ο’Χέιρ, κινηματογραφικού κριτικού του ηλεκτρονικού περιοδικού Salon, μετά την αποκάλυψη ότι ένας Μεγάλος Αδελφός συγκεντρώνει και επεξεργάζεται δισεκατομμύρια στοιχεία των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και της ηλεκτρονικής επικοινωνίας αμερικανών και ξένων πολιτών. Μήπως λοιπόν ο Μπαράκ Ομπάμα έχει πέσει θύμα πλύσης εγκεφάλου από κάποιο σκοτεινό κέντρο, σκοπός του οποίου είναι να συνεχιστεί η πολιτική των Μπους – Τσέινι; Σε μια τέτοια περίπτωση, το στόρι του πραγματικού Προέδρου ξεπερνάει σε φαντασία το σενάριο του κινηματογραφικού υποψηφίου. Το ενεργούμενο του σκοτεινού κέντρου δεν είναι μόνο ο γιος της μαμάς του, είναι η ενσάρκωση ενός ονείρου για εκείνη την Αμερική που πίστεψε ότι ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ θα αποκαθιστούσε όλα τα δικαιώματα που τσαλαπατήθηκαν από τους Πατριωτικούς Νόμους του Μπους.

Δεν χρειάζεται, όμως, να μπει κανείς στον πειρασμό της συνωμοσιολογίας για να αντιληφθεί τον λόγο για τον οποίο ο Μπαράκ Ομπάμα δεν βρήκε εκείνη την ισορροπία ανάμεσα στην ασφάλεια και την ελευθερία, για την οποία έγραφε στο χθεσινό της κύριο άρθρο η Monde. Δεν είναι εύκολο να έχεις πατέρα από την Κένυα, το δεύτερο όνομά σου να είναι Χουσεΐν, οι περισσότεροι να σε θεωρούν σοσιαλιστή, πολλοί να πιστεύουν ότι είσαι ο αντίχριστος και να μην κάνεις κάτι για να αποδείξεις ότι είσαι «κανονικός».

Ο Μπαράκ Ομπάμα είχε στην ουσία δύο επιλογές. Η μία ήταν να πετάξει τα βαρίδια της περιόδου Μπους αναλαμβάνοντας το ρίσκο ενός νέου τρομοκρατικού χτυπήματος. Η άλλη ήταν να αφήσει τον μηχανισμό να συνεχίσει να κάνει τη βρώμικη δουλειά του. Στην πρώτη περίπτωση θα κινδύνευε να γίνει ένας Χουσεΐν, σοσιαλιστής και αντίχριστος, που θα είχε αφήσει την Αμερική απροστάτευτη. Στη δεύτερη θα γινόταν ο Πρόεδρος των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, των επιλεκτικών δολοφονιών, των μυστικών προγραμμάτων παρακολούθησης. Είναι προφανές προς τα πού έγειρε η πλάστιγγα.