λήμματα

Αηδία. Κάθε φορά που αηδιάζω, πνίγομαι. Το ίδιο συμβαίνει και όταν αγανακτώ. Τό ‘χουν αυτό η αηδία και η αγανάκτηση: μας πλημμυρίζουν. Γι’ αυτό ο Οδυσσέας φρόντιζε να κρατά σε απόσταση αυτά τα συναισθήματα. Επειδή εξουδετερώνουν την ικανότητα σχεδιασμού της επόμενης κίνησης. Ζωή, ακόμη και μέσα στην απραξία και την απάθεια, αυτό θα πει: αδιόρατος σχεδιασμός του επόμενου βήματος. «Θάνατος», έλεγε ο φιλόσοφος Εμμανουέλ Λεβινάς, «σημαίνει: απουσία σχεδίου». Ο Οδυσσέας, μια και τον αναφέραμε, ζούσε, ως γνωστόν, για (και από) την επόμενη κίνηση. Αυτό δεν φαίνεται να έλαβε υπόψη του ο Μπέπε Γκρίλο (βλ. λήμμα.)

Ανεβοκατεβαστής. Είναι ο σύγχρονος άνθρωπος. Ή θα ανεβάζει ή θα κατεβάζει υλικά από το Διαδίκτυο. Η μετατροπή του ανθρώπου σε ασανσέρ ή σε παιδί του ασανσέρ μπορεί να είναι ένα μικρό βήμα για τον ίδιον αλλά αποτελεί τεράστιο βήμα προόδου για την ανθρωπότητα. Οπως ήταν το βήμα του Νιλ Αρμστρονγκ, του πρώτου ανθρώπου που πάτησε στο φεγγάρι, στον οποίο και ανήκει η σχετική δήλωση. Με όρους ανθρωπολογικούς, δηλαδή, έχουμε άλλον έναν κρίκο στην πορεία μετάλλαξης του ανθρώπινου είδους. Αντε, με το καλό, και στον Αρη (βλ. λήμμα)!

Αρης. Πέρα από την καθ’ όλα φυσιολογική ανθρώπινη περιέργεια, το ενδιαφέρον για τα ταξίδια στον πλανήτη αυτόν έρχεται να επιβεβαιώσει κάτι πολύ απλό: η Γη μάς έχει κουράσει. Κατά τον Μάρτιν Χάιντεγκερ, η υπόθεση μύρισε όταν ο άνθρωπος, μιλώντας για το σπίτι του (τη Γη), άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο «πλανήτης». Το σπίτι, λέμε εμείς, παραπέμπει στο ακίνητο· ο πλανήτης στο αεικίνητο. Για τον Ελληνα ειδικότερα, ο οποίος πλήττεται σήμερα στην καρδιά της ιδεολογίας και του φαντασιακού του με την επίθεση που υφίσταται το ακίνητο, σημασία δεν έχει το σπίτι, αλλά το σπίτι ΤΟΥ. Οπως λέμε, όχι το παιδί, αλλά το παιδί ΜΟΥ. Μιλάμε, δηλαδή, για εφαρμογές της έννοιας της ιδιοκτησίας. Ποιος ξέρει, μπορεί η γη να μας έχει κουράσει, επειδή κανένας μας δεν γίνεται να νιώσει ιδιοκτήτης της. Οταν οι άνθρωποι φτάσουν στο σημείο, εκτός από ιδιόκτητα σπίτια και νησιά, να διαθέτουν και ιδιόκτητους πλανήτες, θα έχει συντελεστεί η ολική επανάσταση.

Γκρίλο (Μπέπε). Σε πρώτη φάση μαγνήτισε όλη την απαρέσκεια, τη δυσφορία, την αγανάκτηση και την αηδία για το υπάρχον σύστημα. Την κεφαλαιοποίησε εκλογικά τον περασμένο Φεβρουάριο. Το «Κίνημα των Πέντε Αστέρων», του οποίου ηγείται έστω και εντός εισαγωγικών, αναδείχτηκε ουσιαστικά πρώτη πολιτική δύναμη της Ιταλίας. Και μετά ήρθε η προσγείωση. Το πεδίο του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αυτό που ελέγχεται από την ελληνική τριανδρία Φασεμπούκης – Γιουτουμπίδης – Τουιτέρογλου, είναι ο ιδεώδης τόπος για την εκδήλωση και τον συμμερισμό  αισθημάτων αποστροφής – όσο και εντυπωσιακής, εν πολλοίς μοιραία αισθηματολογικής φιλαλληλίας. Η υπεραιωνόβια κυρία, όμως, που λέγεται Πολιτική, έστω και μέσα στον ξεπεσμό της, σε υποχρεώνει να λες και κάποια «ναι», έστω και με το ζόρι, έστω και υπό όρους. Αλλιώς μπορεί να παραμείνεις πρωταθλητής, όμως σε άλλο άθλημα και, κυρίως, σε άλλο γήπεδο. Εκτός από το παράδειγμα του Οδυσσέα (βλ. λήμμα «Αηδία»), καλό είναι οι θιασώτες της αποστροφικής ιδεολογίας και της παιδείας του αναθέματος να έχουν υπόψη τους την προτροπή του Γκαίτε: «Να μιλάς μόνο για τα έργα για τα οποία έχεις να πεις καλά πράγματα».

Κίνητρα.  Από τις αιτήσεις δύο ενδιαφερομένων για το ταξίδι στον Αρη (βλ. λήμμα): 1) «Είμαι συνταξιούχος των 350 ευρώ. Επειδή η μόνη πραγματικότητα που υπάρχει  για μένα είναι η τηλεοπτική, θέλω να κάνω το ταξίδι για να ζήσω μια εβδομάδα χωρίς φοροτεχνικούς, μαγείρους και οικονομολόγους». 2) «Λέω ναι στο ταξίδι μόνο με την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει η δυνατότητα τηλεοπτικής επαφής με τη γη και πιο συγκεκριμένα ότι θα μπορώ να βλέπω τον “Σουλεϊμάν”».

Οπλοφορώ. Επειδή φοβάμαι για τη ζωή μου. Το ίδιο προφανώς φοβούνται και οι Αρχές που μου χορηγούν τη σχετική άδεια. Για τις Αρχές, όμως, δεν αρκεί εγώ να φοβάμαι (στο κάτω κάτω, όλοι φοβόμαστε, για να μην πω μόνο φοβόμαστε!) και αυτές να συμμερίζονται τον φόβο μου (σε μια τέτοια περίπτωση, τι άκρη θα ‘βγαζαν με τα εκατομμύρια σχετικές αιτήσεις;). Πρέπει και να εκτιμούν ότι η ζωή μου, σαν τη ζωή του Καραγκιόζη στο «Λίγα απ’ όλα», το αριστούργημα του Αντώνη Μόλλα, είναι «αναγκαία». Αυτό θα πει απαραίτητη όχι μόνο για μένα αλλά και για τους άλλους. Λογικό συμπέρασμα: τους ανθρώπους που αδειοδοτούμε τούς χρειαζόμαστε. Η ζωή τους είναι αναγκαία για τη ζωή μας. Μέσ’ απ’ αυτό το πρίσμα πρέπει να δούμε το θέμα των αδειών οπλοφορίας γενικώς, καθώς και στο μέτρο που αφορά τα μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου, ειδικότερα.