[Προβολείς] Ελένη Παμπούκη

Μια τοτεμική μορφή της Μεταπολίτευσης και του ελληνικού γυναικείου κινήματος χάθηκε χθες, πάνω στην ώρα που όλα υποχωρούν ατάκτως. Για εμάς που δηλώνουμε φεμινίστριες η Ελένη ήταν μια μεγάλη αγκαλιά και, ταυτόχρονα, μια διαλλακτική αυθεντία. Πάντοτε στην πλευρά των αυτόνομων γυναικείων οργανώσεων αλλά και προνομιακή συνομιλήτρια της Αριστεράς, τη θυμάμαι σε προεκλογικό μπαλκόνι πλάι στον Λεωνίδα Κύρκο να αυτοσυστήνεται ως «τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι», αλλά και στο βασίλειό της, ανηφόρα Σίνα και Σκουφά, στο πρώτο βιβλιοπωλείο για γυναικεία θέματα.

Δεν είχα διανοηθεί να υπολογίσω την ηλικία της τότε που, φοιτηταριό εμείς, νέα γυναίκα εκείνη, ανοίξαμε τις ομπρέλες μας και διαδηλώσαμε υπό βροχήν για την αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου, τραγουδώντας «δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου». Χθες, μαζί με την είδηση για τον θάνατό της, έμαθα ότι ήταν 79 ετών. Η τελευταία εικοσαετία της ζωής της μου διαφεύγει. Είμαι όμως σίγουρη ότι δεν διέφερε από την εποχή που ζουζουνίζαμε γύρω της σαν νεοσσοί, έτοιμες για ιδεολογικές μάχες μεγαλύτερες από το μπόι μας.

Δεν μας υπέδειξε τίποτα. Αντίθετα, τη θυμάμαι να συμπαρίσταται, να ενθαρρύνει, να καμώνεται πως ακολουθεί – ενώ στην πραγματικότητα ηγείτο. Κάπως έτσι να ήταν άραγε η γυναικεία πρόταση για την εξουσία και πώς στο καλό κατάντησε unisex, ή έστω ταγιέρ με βάτες και ψηλοτάκουνα;