[Επιφυλλίδα] Η αναξιοπρέπεια του Iντερνετ

Θα ρίχναμε λάδι στη φωτιά αν το Ιντερνετ ήταν κάτι αμφισβητούμενο και οι άνθρωποι που θα το κατηγορούσαν ήταν τουλάχιστον ένα 20% ή έστω ένα 10% στο συνολικό ποσοστό των ένθερμων οπαδών του. Αν και έχει αποσπάσει την καθολική – φαινομενικά τουλάχιστον – αποδοχή, δεν μπορεί να μην ακούγονται και οι ελάχιστοι – οι ανύπαρκτοι σε ποσοστιαία βάση – που το κατακρίνουν ευθέως. Με κυριότερη ανάμεσά τους αιτία την εξής: με δυο τουλάχιστον «παρακλάδια» του, το facebook και το twitter, εθίζει σε μια απύθμενη αναξιοπρέπεια αφού ο καθένας, ενώ στην πραγματικότητα εκλιπαρεί να αποκτήσει μια θέση ώστε να τον προσέξουν, φαίνεται ότι κάνει χρήση μιας γενικευμένης ελευθερίας.

Τι το σημαντικότερο, λοιπόν, από μια ελευθερία που επιτρέπει στον καθένα και στην καθεμία να εκφραστούν, έστω και αν ο καθένας και η καθεμία αντιλαμβάνονται ως ελευθερία τους το να μάθουν οι άλλοι πόσο ωραία κουνάνε τον κώλο τους. Πάλι όμως θα ήταν μικρό το κακό αν δεν προέκυπταν δύο ακόμη πολύ πιο σοβαρές επιπτώσεις. Ακούς ανθρώπους (που ώς εκείνη τη στιγμή τούς θεωρούσες σοβαρούς) να σου λένε ότι έχουν πεντακόσιους, και χίλιους, και δύο χιλιάδες, και τρεις χιλιάδες φίλους στο facebook.

ΑΚΡΙΒΩΣ όπως τη διαβάζετε τη λέξη: φίλους. Αφού έχουν, λοιπόν, έναν στρατό φίλων γιατί δεν κάνουν καριέρα καθώς πρόκειται συνήθως για άτομα που ψάχνονται όσον αφορά τη δουλειά τους, μη φοβόμαστε τη λέξη: αποτυχημένα.

Αλλά πώς είναι δυνατόν να μην αποτυγχάνουν άτομα που χρησιμοποιούν με τόση ευκολία μια τόσο συκοφαντημένη εκδοχή της λέξης «φιλία» και επόμενο είναι να αγνοούν αυτό που έλεγε – χαριτολογώντας αλλά και σοβαρά – ο Γιάννης Τσαρούχης: «Σου φτάνουν πέντε πραγματικοί φίλοι για να χτίσεις καριέρα». Απομένει να σημειώσουμε τη δεύτερη και δραματικότερη εκδοχή. Οταν σε ακούνε να μιλάς εναντίον του Ιντερνετ και σε λογαριάζουν περίπου ως ένα απολιθωμένο ον, σου λένε: «Μα ναι, γκουγκλάροντας μπορείς να μάθεις του κόσμου τα πράγματα». «Γκουγκλάροντας»; Μια λέξη που χωρίς να το καταλαβαίνουν όσοι τη χρησιμοποιούν τους έχει προετοιμάσει όχι μόνο να μη μάθουν τίποτα ουσιαστικά, αλλά και επιπλέον τίποτα να μη θίγεται μέσα τους ώστε να εκδηλωθούν – όταν χρειαστεί – συγκινητικά και τρυφερά.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ δηλαδή που θα πάρουν σε δημοπρασία, σε εξευτελιστική τιμή, ένα ακίνητο, χωρίς να σκέφτονται το δράμα εκείνου που το έχασε, αλλά μόνο ότι κερδίσανε οι ίδιοι. Οι λέξεις είναι μυστήριο πράγμα. Οι ίδιες ακριβώς που σε στολίζουν εσωτερικά μπορεί να σε καταστρέψουν, πάλι εσωτερικά.

Πόσω μάλλον μια ανύπαρκτη λέξη όπως το «γκουγκλάροντας» που σου δίνει το ελεύθερο να νιώσεις ή να πεις οτιδήποτε χωρίς να προϋποθέτει μια συνείδηση, μια γνώση, μια συγκίνηση έστω. Θα αντιτείνει κανείς, μήπως το βιβλίο που είναι ο αντίποδας του Ιντερνετ κατάφερε να τα κάνει καλύτερα τα πράγματα;

Βεβαιότατα. Δεν είναι μόνο γιατί όσον αφορά το βιβλίο χρησιμοποιούμε λέξεις ολοκληρωμένες και με παρελθόν. «Δεν πρόλαβα να το διαβάσω», «το ξεφύλλισα απλώς», «το ρούφηξα μέσα σε τέσσερις ώρες». Λέξεις που έχουν βοηθήσει τους ανθρώπους να έλθουν σε επαφή μεταξύ τους έστω κι αν δεν γνωρίζονταν. Το βιβλίο βοήθησε την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες, σε σχετικό έστω βαθμό, να ανησυχήσει και να φωτιστεί πραγματικά. Ακόμη και η λέξη «πόλεμος», άλλα αισθήματα δημιουργεί όταν τη διαβάζεις σε ένα βιβλίο και άλλα όταν τη βρίσκεις επειδή την γκουγκλάρεις.