[Μικροπολιτικός] Η πολιτική των ανοικτών θυρών

Σας έλεγα τις προάλλες για την αλλαγή σκυτάλης στη θέση του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών. Το πόστο, ύστερα από τέσσερα χρόνια και αφού υπηρέτησε συνολικά έξι διαφορετικούς υπουργούς, άφησε χθες και επισήμως ο Γρηγόρης Δελαβέκουρας. Παρέδωσε καθήκοντα στον Κωνσταντίνο Κούτρα, φίλο του και διπλωμάτη της ίδιας σειράς. Αυτά στη σεμνή αποχαιρετιστήρια τελετή με αναψυκτικά και κρασί που στήθηκε στο νεοκλασικό της Βασιλίσσης Σοφίας. Εκεί ο Δημήτρης Αβραμόπουλος θυμήθηκε ότι αντίστοιχη τελετή είχε γίνει πρώτη φορά το 1992, όταν οι διπλωμάτες αποχαιρέτησαν τον τότε εκπρόσωπο και έμπιστο του Αντώνη Σαμαρά Μανώλη Καλαμίδα. Θυμίζω ότι ο διπλωμάτης, που είχε ακολουθήσει τον Σαμαρά και στην Πολιτική Ανοιξη, ήταν ο πρώτος εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών. Είχαν ακολουθήσει στο ίδιο πόστο ο Αβραμόπουλος και ο πρέσβης Διονύσης Κοδέλλας. Εξού και ο υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος μνημόνευσε αρνητικά τις ημέρες που το υπουργείο Εξωτερικών ήταν άβατο για τον έξω κόσμο, εκθείασε τον Δελαβέκουρα για την πολιτική ανοικτών θυρών που είχε εφαρμόσει. Ευχήθηκε μάλιστα στον νέο εκπρόσωπο να εφαρμόσει την ίδια πολιτική, αρκεί, όπως το έθεσε, «να μη μεταφραστεί και σε πολιτική ανοικτών φακέλων».

Οσο για τον Δελαβέκουρα, ο οποίος εμφανίστηκε με τη σύζυγο και τις τρεις λευκοντυμένες κορούλες του (στη φωτογραφία με τον υπουργό Εξωτερικών), θυμήθηκε τι τον είχε συμβουλεύσει ο διευθυντής σπουδών του όταν αποφοίτησε από τη Διπλωματική Ακαδημία. Του είχε πει κάτι σε στυλ «τα πρώτα δέκα χρόνια δεν θα μιλάς καθόλου στο ΥΠΕΞ». «Ομως εμένα πάνω στα δέκα χρόνια μου ανατέθηκαν καθήκοντα εκπροσώπου και έκτοτε δεν έχω βάλει γλώσσα μέσα», παραδέχθηκε. Eντός του καλοκαιριού αναλαμβάνει καθήκοντα γενικού προξένου στο Ντύσελντορφ. Καλοτάξιδος!