[Προεκτάσεις] Αυθάδεια

Αφησαν συντρίμμια πίσω τους, αλλά εμφανίζονται ως μέρος της λύσης του προβλήματος που οι ίδιοι δημιούργησαν. Αξέχαστα πρόσωπα. Αλλοι «στο κόμμα από την ίδρυσή του». Αλλοι φυτευτοί – ή απλώς ως κληρονόμοι. Επαιρναν αξιώματα – γενικός γραμματέας, πρόεδρος, διευθύνων σύμβουλος, νομάρχης -, σκορπούσαν δημόσιο χρήμα για να αποκτήσουν εκλογική βάση και στη συνέχεια ένα χαρτοφυλάκιο τους εφοδίαζε με ό,τι τους έλειπε.

Δεν είχαν τη διαδρομή της προηγούμενης γενιάς, από την οποία πολλοί έπαιξαν το κεφάλι τους, όταν χρειάσθηκε. Και δεν είχαν και το ήθος της. Ακαπνοι της δεκαετίας του 1980 που ανέβηκαν με το ασανσέρ υπηρεσίας. Δίπλα στον εκάστοτε αρχηγό – ακόμη και αν τον λοιδορούσαν προηγουμένως – και εναντίον του προκατόχου του. Ετσι έκαναν καριέρα στην πολιτική, άσκησαν εξουσία, έζησαν καλά και άλλα πολλά που δεν είναι του παρόντος – όλα με ονοματεπώνυμο.

Αλλά όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Απαυδισμένοι οι ψηφοφόροι τούς «πέταξαν στου δρόμου την άκρη». Σήμερα ουσιαστικά είναι εκτός πολιτικής – ακόμη και όσοι κατάφεραν να μείνουν στη Βουλή. Δεν τους χωράει η κοινωνία και δεν αντέχουν να βγουν στον δρόμο. Αλλά, από τον τελευταίο μέχρι τον πρώτο υπεύθυνο, παρά την αποδοκιμασία, δεν παραμερίζουν για να λυτρώσουν τα κόμματα από το παρελθόν τους. Γιατί τα κόμματα δεν έφταιξαν σε τίποτε, οι άνθρωποι έφταιξαν. Οι ιδέες δεν έβλαψαν κανέναν, οι πράξεις έβλαψαν.

Σε θολές συνθήκες προσωπικής διαβίωσης σήμερα, ξεπετάγονται χωρίς τύψεις από τη γωνία και διεκδικούν το «δικαίωμά τους να έχουν λόγο». Επανεμφανίζονται με λύσεις, σοφίες, πρωτοβουλίες και κριτική. Αλλοι ως μετανοούσες Μαγδαληνές, άλλοι ως «δικαιωμένοι». Παλιοί λύκοι ντυμένοι Κοκκινοσκουφίτσες. Ανοίγουν περίεργα «μαγαζιά», συνεπικουρούμενοι συχνά από «τους φίλους τους παλιούς» και λιμάρουν την προοπτική να υπάρξει κάτι καινούργιο, αθώο και ελπιδοφόρο στον δημόσιο βίο.

Είναι αυτοί που ακύρωσαν τις ευκαιρίες. Ο,τι συνέβη στη χώρα, συνέβη με τις υπογραφές τους και τελικά εις βάρος της. Αλλά είναι πάλι πρόθυμοι να «υπηρετήσουν» – σαν απειλή δεν ακούγεται; – τους Λωτοφάγους. Παλιές φιγούρες που επιστρέφουν στον τόπο της αποτυχίας τους, προκλητικά άνετοι. Το σκηνικό θυμίζει αξιωματούχους των ανατολικών χωρών: μετά την κατάρρευση των καθεστώτων που υπηρέτησαν την είδαν «Μανολιός και έβαλαν τα ρούχα αλλιώς». Αυτοί οι απίστευτοι πρώην είναι πάλι εδώ, ελπίζοντας σε μια παρτίδα ακόμη. Για πάρτη τους. Ιδιοι και απαράλλαχτοι, σαν να μην πέρασε μία ημέρα – και τρία Μνημόνια! Αυθάδεις τύποι για τους οποίους ο αμερικανός πανεπιστημιακός Τόμας Ε. Μαν θα έλεγε: «Τι κρίμα που δεν υπήρξαν πρώην εξαρχής».