[Προβολείς] Imperium Gargalianum

2 λεπτά
Ας αφεθούμε στη νάρκη του αθάνατου ελληνικού θέρους. Ας αφεθούμε για λίγο να πιστέψουμε τα κάλαντα της ανάκαμψης κι ας πούμε ότι του χρόνου, τέτοιον καιρό, θα γιορτάζουμε το τέλος του Μνημονίου.
Και μετά; Τι θα γίνουμε χωρίς τους δανειστές; Τι θα θέλουμε να γίνουμε, όταν θα έχουμε ήδη γίνει η δημοσιονομικώς υγιής χώρα που ήθελαν;
Αρκεί να ακούσει κανείς τις σπάνιες νύξεις για τη μεταμνημονιακή μας μοίρα, για να τρομάξει με τη ρηχότητά τους: πότε Δανία ή Ιρλανδία του Νότου, πότε Κουβέιτ του Βορρά, η Ελλάδα περιγράφεται ως φρεναρισμένη λοκομοτίβα. Αρκεί τάχα να της γυρίσεις έναν διακόπτη και θα πάρει πάλι μπρος.
Ετσι η οικονομία αποκόπτεται από τις πολιτικές της προϋποθέσεις. Η χαοτική διοίκηση, η γραφειοκρατία, η πελατειακή γάγγραινα, οι αναιμικοί θεσμοί – όλες αυτές οι ασθένειες που προκάλεσαν τη χρεοκοπία δεν εξαφανίστηκαν με την αποφυγή της.
Η Ελλάδα εξακολουθεί να τρομάζει όποιον θέλει να ιδρύσει μια επιχείρηση. Εξακολουθεί να είναι μια χώρα χωρίς εφορίες, χωρίς κτηματολόγιο, χωρίς έγκαιρη απονομή της δικαιοσύνης. Εξακολουθεί να είναι η χώρα της οποίας η διοίκηση ανατίθεται σε αποτυχόντες πολιτευτές ή σεσημασμένους καταφερτζήδες με μπάρμπα στη Μεθώνη ή μπατζανάκη στους Γαργαλιάνους.
Η Ελλάδα μηδενίζει το έλλειμμά της, αλλά δεν ξέρει ακόμη πώς να μηδενίσει τις αιτίες που το προκάλεσαν.













