[Επιφυλλίδα] Πολιτική υπανάπτυξη

Η δημόσια ζωή είναι σαν ένα σκηνικό θεάτρου. Οσο ελάχιστα φυσιογνωμιστής και αν είναι κανείς, μπορεί να αντιληφθεί για το κάθε δημόσιο πρόσωπο ποιος είναι ο ρόλος που παίζει και ποιο είναι το πραγματικό του ήθος. Αν είχε δραστηριοποιηθεί μια σχετική αντίληψη μέσα στη ζωή, θα είχαν αποφευχθεί πολλές συμφορές και πολλά σκάνδαλα.

Δεν θα είχαμε στείλει στη Βουλή ανθρώπους ανέντιμους ή χοντροκομμένους που η συμπεριφορά τους μπορεί να εξελιχθεί σε φασαριόζικη, απολίτιστη, κάτι περισσότερο: χυδαία. Θα έπρεπε να έχετε δει τη φωτογραφία της Αλεχάντρα Μπενίτες στα «ΝΕΑ», στις 24 του περασμένου Απρίλη, για να συνεννοηθούμε ακόμη καλύτερα. Ξιφομάχος και μοντέλο, θιασώτης «της γυμνής αλήθειας του σώματος», δεν χρειάζεται τίποτε άλλο για να καταλάβει κανείς το τι μπορεί να περιμένει πραγματικά από ένα καθεστώς σαν αυτό της Βενεζουέλας, αφού ο Πρόεδρος της Νικολάς Μαδούρο την έχρισε υπουργό Αθλητισμού. Στη φωτογραφία έχει κατεβάσει τη μάσκα που ως ξιφομάχος φοράει στο πρόσωπό της για να προστατεύεται μπροστά από το αιδοίο της, σαν να είναι αυτό που κινδυνεύει τις ώρες που δεν ξιφομαχεί. Μα όταν έχει υπάρξει το προηγούμενο της δεδηλωμένης πορνοστάρ Τσιτσιολίνα, η Αλεχάντρα Μπενίτες μάς ενόχλησε που εν τέλει φοράει ένα σουτιέν και ένα βρακί.

ΤΟ ΘΕΜΑ είναι άλλο. Αφού το υπουργείο Αθλητισμού δεν είναι μια απομακρυσμένη φαβέλα αλλά ένα κτίριο μέσα σε ένα σύμπλεγμα κτιρίων – έστω και σε απόσταση μεταξύ τους -, που οι γραφειοκρατικοί τους όμως μηχανισμοί λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, γιατί να μην κάνει την πολύ απλή σκέψη: Μια γυναίκα που με τόση ελαφρότητα και συνειδητά φωτογραφίζεται με τον τρόπο που περιγράψαμε, γιατί το ήθος της θα την εμπόδιζε να επιχειρήσει την οποιαδήποτε λαμογιά και απάτη; Ενδέχεται να είναι το πιο ηθικό άτομο του κόσμου, αλλά αν αποδειχθεί ότι δεν είναι, γιατί θα δικαιούνταν να εκπλαγεί κανείς;

Αλλά γιατί να πάμε τόσο μακριά, στη Βενεζουέλα, και να μη μείνουμε στη γειτονιά μας; Υπάρχουν πρόσωπα στο ελληνικό Κοινοβούλιο που, άμα τη εμφανίσει τους, ξέρει κανείς πολύ καλά με ποιους έχει να κάνει και ως εκ τούτου θα δίσταζε να τους βάλει μέσα στο σπίτι του. Τι συμβαίνει ώστε έναν άνθρωπο που δεν θα ήθελες να έχεις οποιαδήποτε σχέση μαζί του ή θα τρόμαζες αν τον έβλεπες αιφνιδίως δίπλα σου, τη στιγμή που θα έμπαινες στο σπίτι σου, έστω και αν ήταν μέρα, τον θεωρείς κατάλληλο να σε εκπροσωπήσει στην Βουλή; Τι μεσολαβεί ώστε την πιθανότητα να σε διαψεύσουν ή να σε κλέψουν να θέλεις να τη μεταβάλεις σε βεβαιότητα, σάμπως το ζητούμενο να μην είναι μια σχετική ευνομία, αλλά το να μπορείς να βρίζεις προς όλες τις κατευθύνσεις;

ΚΟΙΤΑΞΤΕ φωτογραφίες του Κοινοβουλίου ιδιαίτερα όταν είναι μαζεμένα τέσσερα με πέντε πρόσωπα διαφορετικών κομμάτων. Πρόσωπα στεγνά, άσπαστα, με μια τόσο βάρβαρη έκφραση που, όσο και αν επιδιώκει να κρυφτεί, στην καλύτερη περίπτωση θα τη θεωρήσεις ως μια προπετή πρόθεση να θέλει να υποδυθεί την κοσμοσωτήρια. Αντίθετα, πολλά πρόσωπα άγγλων ή γάλλων πολιτικών μπορεί να εκπέμπουν μια έντονη εκθήλυνση, αλλά δεν θα ακούσεις ποτέ να τους κατηγορούν για λαμόγια ή απατεώνες.

Μήπως τελικά πρόκειται για ένα στοιχείο υπανάπτυκτων χωρών η σκληρότητα και η βλοσυρή αρρενωπότης, με λίγα λόγια η κακώς εννοούμενη μαγκιά, να ταυτίζεται με την έλλειψη ήθους;