[Προβολείς] Σιγά μην κλάψω

Οταν έκλεισε το βιβλιοπωλείο της Εστίας δεν τολμήσαμε να βρέξουμε ούτε χαρτομάντιλο. Μας πήραν από τα μούτρα οι πραγματιστές και συμμορφωθήκαμε αμέσως προς τας υποδείξεις. Αυτά έχει ο ανταγωνισμός, η κρίση, η επιχειρηματική αδεξιότητα έστω, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ. Είχε προηγηθεί  το κλείσιμο του Απλού Θεάτρου αλλά ούτε και τότε μας είχαν επιτρέψει πολλά πολλά. Σου λέει, δεν χάθηκε ο κόσμος αν αυτή η πόλη βγάλει από μόνη της τα ματάκια της. Εν ανάγκη έχουμε το Μπάντμιντον να ξεχαρμανιάσουμε, τις επετειακές εκθέσεις βιβλίου να αγοράσουμε τις μαγειρικές μας, τα σκοτεινά μουσικά στέκια να βγούμε από εκεί μέσα κουφοί και παθητικοί μαστούρηδες.

Για να μη σας τα πολυλογώ, με το ίδιο στωικό πνεύμα φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, δηλαδή στο αποτρόπαιο του Εθνικού Θεάτρου. Και φταίει μήπως ο υπουργός που θα γίνω στα καλά καθούμενα Μαντάμ Σουσού ή ζογκλέρ στο Μεγάλο τους τσίρκο; Ποσώς. Εγώ λέω ότι κατά βάθος φταίει ο ίδιος ο ναός της Εφέσιας Αρτέμιδος και ο κάθε ναός που γαργαλάει τον εμπρηστή και τον βάνδαλο να αφήσει το ονοματάκι του στην Ιστορία. Ηρόστρατο ή Τζαβάρα ή «δεν ήμουν εγώ Κύριε». Παράτα με όμως τώρα γιατί έχω κι ένα πικ νικ να ετοιμάσω. Επί των ποταμών Βαβυλώνος εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών.