Λένε ότι οι κίτρινες τροφές φτιάχνουν τη διάθεση και το κέφι. Ειδικά το λεμόνι, είναι συνδεδεμένο με τη μακροζωία, την αγάπη και την επιτυχία. Εμένα πάλι, το λεμόνι με παραπέμπει σε ξινίλα. Το λέω επειδή πληροφορούμαι ότι το βασικό ντεκόρ στον χώρο όπου έγιναν οι χθεσινές εκδηλώσεις των γερμανών Σοσιαλδημοκρατών (SPD) για την ίδρυση της Προοδευτικής Συμμαχίας ήταν λεμόνια και λουλούδια.
Κάπου ανάμεσα στα φρούτα και στα άνθη και ενώ ο Βαγγέλης Βενιζέλος έτρεχε για να προλάβει την ομιλία του σε πάνελ όπου συμμετείχαν ακόμη ο ισπανός Ρουμπαλκάμπα και ο γάλλος ομόλογός του Ντεζίρ (προσγειώθηκε στη Λειψία κατευθείαν από την Ουάσιγκτον) έπεσε πάνω στην Αννα Διαμαντοπούλου (φωτογραφία). Μαθαίνω ότι οι δυο τους αντάλλαξαν κανονική χειραψία και είχαν σύντομη συνομιλία. Ο Βενιζέλος τής είπε ότι μόλις έφθασε από την Ουάσιγκτον, ενώ εκείνη τον ενημέρωσε ότι είχε μιλήσει στην εκδήλωση του SPD το πρωί. Κατά τα λοιπά, σημειώνω ότι η πρώην υπουργός μπήκε μέσα στην αίθουσα για να παρακολουθήσει την ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Ο Βενιζέλος μού λένε ότι κατά την προσφιλή του συνήθεια άρχισε την ομιλία του στα γαλλικά και την ολοκλήρωσε στα αγγλικά. Κατόπιν, υπέγραψε στον τοίχο που έχουν στήσει οι άνθρωποι του SPD για τις υπογραφές συμμετοχής στην Προοδευτική Συμμαχία. Σήμερα το πρωί θα πάρει το πρωινό του με τον πρόεδρο του πορτογαλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Αντόνιο Σεγούρο.
Οσο για τη Διαμαντοπούλου, η οποία προσκλήθηκε από τους Γερμανούς ως πρόεδρος του νεοϊδρυθέντος θινκ τανκ ευρωπαϊκής κατεύθυνσης Δίκτυο, μίλησε σε πάνελ με επικεφαλής θινκ τανκ όπως ο Μάσιμο ντ’ Αλέμα και ο άλλοτε διεκδικητής του προεδρικού χρίσματος των αμερικανών Δημοκρατικών Χάουαρντ Ντιν. Σημειώνω ότι και αυτοί υπέγραψαν στον τοίχο του SPD, καθώς σε αντίθεση με τη Σοσιαλιστική Διεθνή, η οποία εντάσσει στους κόλπους της μόνο κόμματα, στην Προοδευτική Συμμαχία γίνονται δεκτά ινστιτούτα και ΜΚΟ.
Λεπτομέρεια με σημασία: ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν παρών, γεγονός που δεν με εκπλήσσει δεδομένου ότι η διάσταση ανάμεσα στους γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες και τη Σοσιαλιστική Διεθνή έχει αρχίσει να μου θυμίζει σκυλοκαβγά.
Ντιμπέιτ για πρυτάνεις
Ευρώπη μπορεί να έχουμε ακόμη πολύ δρόμο για να γίνουμε. Αλλά τα αμερικανικά ανακλαστικά μας καλά κρατούν. Το λέω επειδή για πρώτη φορά στη νεότερη ακαδημαϊκή ιστορία της χώρας θα λάβει χώρα διαδικασία ντιμπέιτ που θυμίζει αμερικανούς υποψηφίους για εκλογές. Εξηγούμαι: θα εκλεγεί πρύτανης σε πανεπιστήμιο αφού προηγουμένως περάσει από δημόσια ακρόαση με τον αντίπαλό του.
Το ντιμπέιτ θα λάβει χώρα την ερχόμενη Τρίτη στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, καθώς ο νέος νόμος-πλαίσιο προβλέπει πλέον δημόσια ακρόαση ανάμεσα στους δύο τελικούς υποψηφίους για την πρυτανεία του ιδρύματος. Θυμίζω ότι αυτοί επιλέγονται από το Συμβούλιο Διοίκησης με βάση τα προσόντα τους.
Οι δύο υποψήφιοι πρυτάνεις του ΠΑΠΕΙ, Νικόλαος Γεωργόπουλος, καθηγητής του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων και Λάμπρος Λάιος, καθηγητής του Τμήματος Βιομηχανικής Διοίκησης και Τεχνολογίας, θα παρουσιάσουν δημόσια τις θέσεις τους και τους στόχους τους σε ανοικτή ακρόαση. Δύο ημέρες αργότερα, κατόπιν ψηφοφορίας των μελών ΔΕΠ (και χωρίς συμμετοχή φοιτητών πλέον), θα εκλεγεί ο πρώτος πρύτανης με τον νέο νόμο στα ΑΕΙ της χώρας. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Οτζαλάν, CIA
και Καλεντερίδης
Και εκεί που αναλογιζόμουν τι μου έχει λείψει από την πεζή επικαιρότητα, ήρθε ο Σάββας Καλεντερίδης να μου θυμίσει πόσο ερεθίζουν τη φαντασία οι ιστορίες με πράκτορες.
Αναφέρομαι στη συνέντευξη που παραχώρησε στην τουρκική εφημερίδα «Χαμπερτούρκ» ο άλλοτε πράκτορας της ΕΥΠ για την υπόθεση Οτζαλάν, για την οποία αποκαλύπτει άγνωστες λεπτομέρειες. Σημειώνει, για παράδειγμα, ο συνταγματάρχης ε.α.: «Ο Οτζαλάν ήρθε στην Ελλάδα με το όνομα Αμπντουλάχ Κουρτ, μαζί με τη Ροζερίν και δύο σύρους πράκτορες. Οταν μάθαμε ότι φυγαδεύτηκε από την Κένυα στην Τουρκία, κλάψαμε με τον έλληνα πρέσβη». Ακόμη, θυμάται τη διάρκειας τεσσάρων ωρών συνάντηση που είχε με τον Οτζαλάν ο διοικητής της ΕΥΠ, όταν ο δεύτερος έφθασε στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Σε άλλο σημείο της συνέντευξης που έδωσε ο Καλεντερίδης, ο οποίος βρίσκεται στο Ερμπίλ του Ιράκ, περιγράφει τις διαβουλεύσεις με τη ρωσική πρεσβεία, προκειμένου να φυγαδευτεί στη Ρωσία ο Οτζαλάν και πόσο «ευτυχής» ήταν που τον συνόδευσε ο ίδιος στο αεροπλάνο για τη Μόσχα. Τις ευθύνες, πάντως, για το πώς κατέληξε ο ηγέτης των Κούρδων στην Τουρκία, τις επιρρίπτει στη CIA. «Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, οι αρμόδιοι της CIA υπέγραψαν συμφωνία με τη ΜΙΤ (σ.σ.: η τουρκική Υπηρεσία Πληροφοριών) για να παραδοθεί ο Οτζαλάν με τον όρο να μην απαγχονιστεί». Υποθέτω ότι η ελληνική πλευρά δεν έφταιγε καθόλου…