[Προβολείς] Ιστορικές πεπονόφλουδες

Γιατί να το παιδέψουμε και να παιδευτούμε; O Γιάννης Δραγασάκης έπραξε το αυτονόητο. Τα υπόλοιπα είναι ιστορίες για να βαθύνουμε ακόμη περισσότερο το τραύμα στη φτέρνα της Δημοκρατίας. Μακάρι οι βουλευτές μας να είχαν παρόμοια αντανακλαστικά και σε λιγότερο αυτονόητες καταστάσεις. Για πείτε μου κι εσείς που τα θυμάστε καλύτερα. Ποια ήταν εκείνη η κοινοβουλευτική φάση με τις πολλές κάλπες όπου ουκ ολίγοι εκλεκτοί του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου» πήγαν με τα σωστά τους και έριξαν τον οβολό τους στην τρύπα της ΧΑ; Προσωπικά, την έχω σβήσει από τη μνήμη μου, όπως έσβησα τον λόγο για τον οποίον έγινε, καθώς και την άποψη που αντιπροσώπευε. Και όμως, προσπάθησα πολύ τότε. Προσπάθησα να συγκρατήσω τα ονόματα, τις φάτσες, τον βηματισμό, τον παλμό, τη ρίψη και το κομματικό γκελ εκείνων που την πάτησαν και περπάτησαν ώς εκείνη τη μοιραία βαλβίδα. Οχι για να τους φακελώσω, ούτε για να συντηρήσω την απελπισία μου και να δώσω αέρα στον θυμό μου. Ηθελα να ‘χω να θυμάμαι τις κρύες νύχτες του κοινωνικού χειμώνα που έρχονται, ποιος πήγε κι άφησε ανοιχτή την μπαλκονόπορτα με τέτοιο ψόφο.

Το ελληνικό καλοκαίρι δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, παρά ακόμη μια ιστορική πεπονόφλουδα, μια υπόσχεση, μια φήμη, που χρόνια τώρα τη ζούμε σα να ‘τανε πραγματικότητα.