[Κιόσκι] Θρίαμβος στην κόλαση

Την πρώτη φορά που παρακολούθησε ένα τέτοιο βίντεο ο Τζον Λι Αντερσον, πολεμικός ανταποκριτής και μοναδικός αμερικανός δημοσιογράφος τον οποίο έχουν δεχθεί στην αυλή τους ο Φιντέλ Κάστρο και ο Ούγκο Τσάβες, ήταν πριν από μερικά χρόνια στο Ιράκ. Ο λόγος που αποφάσισε να υποβληθεί σε αυτή τη δοκιμασία ήταν ότι και ο ίδιος θα μπορούσε κάποια στιγμή να πέσει θύμα αποκεφαλισμού. Σε εκείνο το βίντεο, πάντως, ο άτυχος άνδρας ήταν ένας τούρκος φορτηγατζής. Το έγκλημά του ήταν ότι είχε μεταφέρει είδη πρώτης ανάγκης από την Τουρκία στη Βαγδάτη. Σύμφωνα με την Αλ Κάιντα, το χαρτί υγείας, το μεταλλικό νερό και τα γκαζάκια που προορίζονταν για τους αμερικανούς στρατιώτες επέσυραν την ποινή του θανάτου.

Το βίντεο άρχιζε με τον δυστυχή Τούρκο μπροστά στην κάμερα. Ηταν γονατιστός και από πάνω του στεκόταν ένας άνδρας ζωσμένος με πυρομαχικά. Κρατούσε ένα σπαθί και το πρόσωπό του ήταν καλυμμένο με μια μαύρη κουκούλα. Κάποια στιγμή ο εκτελεστής φώναξε το όνομα του Αλλάχ και άρχισε να κόβει τον λαιμό του τούρκου φορτηγατζή. Η κακή δικτυακή σύνδεση εμπόδισε τον Αντερσον να δει το πιο ωμό απόσπασμα της εκτέλεσης: τη στιγμή που το κεφάλι αποκομμένο από το σώμα μένει σαν τρόπαιο στα χέρια του δήμιου.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΙΝΤΕΟ του είδους έκανε πριν από λίγες ημέρες τον γύρο του κόσμου και δείχνει έναν σύρο αντάρτη να ξεσκίζει το άψυχο σώμα ενός στρατιώτη, να ξεριζώνει ένα όργανο που αρχικά πολλοί υπέθεσαν ότι ήταν η καρδιά του και να το δαγκώνει με μανία. Ηθελε να δείξει στους συντρόφους του την τύχη που περίμενε όλους τους στρατιώτες του Ασαντ και μάλλον ελάχιστη σημασία έχει το γεγονός ότι το όργανο που έπεσε στα δόντια του αντάρτη δεν ήταν η καρδιά αλλά ένα κομμάτι των πνευμόνων.

Αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι η πρώτη καρέ καρέ αποτύπωση της βαρβαρότητας. Η φρίκη που έγινε όπλο και μόδα. Και ο λόγος που κάνει κάποιους να επιδεικνύουν με τέτοιο πάθος τα πιο άγρια ένστικτά τους. Υπάρχει μια πρώτη φορά λοιπόν και, όπως υπενθυμίζει ο Αντερσον στον New Yorker, αυτή είναι ο αποκεφαλισμός του αμερικανού δημοσιογράφου Ντάνιελ Περλ το 2002. Επειτα ήταν η βρετανίδα εθελόντρια Μάργκαρετ Χασάν, ο νεαρός αμερικανός επιχειρηματίας Νίκολας Μπεργκ και πολλοί ακόμη που σφαγιάστηκαν αφανείς και ξεχασμένοι επειδή δεν ήταν Δυτικοί. Στους θύτες θα πρέπει να προστεθούν ασφαλώς οι αμερικανοί στρατιώτες στο Αφγανιστάν που πόζαραν στα κινητά τους τηλέφωνα κρατώντας κομμάτια από ακρωτηριασμένους αμάχους, τα αίσχη των συναδέλφων τους στις φυλακές του Αμπου Γκράιμπ.

Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη βαρβαρότητα; Μπορεί η αγωνία να διώξεις τον φόβο, που λέει ο Αντερσον, το μίσος ή ένα είδος ηδονιστικής ευχαρίστησης, όπως λέει μια έρευνα του BBC. Αλλά μπορεί να ‘ναι και η κτηνώδης ανάγκη για έναν θρίαμβο στην κόλαση.