[Κιόσκι] Ευρωεκλογές ή Γιουροβίζιον;

Υπάρχει μια λέξη που μπορεί να περιγράψει με απόλυτη ακρίβεια αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη. Τη χρησιμοποιούσε πολύ συχνά ο Κλάουντιο Μάγκρις, συγγραφέας του «Δούναβη» και άνθρωπος των συνόρων, για να αποδώσει ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα: το «ξεμάγεμα». Η έρευνα του Ινστιτούτου Pew αποτύπωσε με αριθμούς το ευρωπαϊκό ξεμάγεμα. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν γοητεύει πια. Ο ευρωσκεπτικισμός θεριεύει, η καχυποψία φουντώνει, η πίστη στο ευρωπαϊκό όραμα κλονίζεται, η συμβίωση αρχίζει να κουράζει. Από την άποψη αυτή, οι ευρωεκλογές του 2014 αποτελούν ένα κομβικό σημείο. Είναι αρκετός ένας χρόνος και κάτι για να αλλάξει το κλίμα; Ή το επόμενο Ευρωκοινοβούλιο θα γεμίσει από ευρωβουλευτές που θα αμφισβητούν την ίδια του την ύπαρξη; Και τότε, ποια τύχη μπορεί να περιμένει μια ένωση κρατών, την υπόσταση της οποίας θα υπονομεύουν οι ευρωβουλευτές του Μπέπε Γκρίλο, της Μαρίν Λεπέν, του Νάιτζελ Φάρατζ και του Μιχαλολιάκου;

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ που αντιλαμβάνονται πολλοί. Αλλά μόνο ένας πιέζει να γίνει άμεσα κάτι για την αντιμετώπισή του. Αυτός είναι ο Μάρτιν Σουλτς. Οι καλόπιστοι μπορούν να δουν στην επιμονή του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου μια ειλικρινή αγωνία για την Ευρώπη, οι κακόπιστοι να διακριβώσουν μια προσωπική φιλοδοξία. Σε κάθε περίπτωση, η εκλογή του προέδρου της Κομισιόν από τους υποψηφίους που θα έχουν υποδείξει οι πολιτικές ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου φαίνεται να είναι ο μοναδικός τρόπος για να πάψει να δημιουργεί η Ευρωπαϊκή Ενωση σε πολλούς πολίτες της ένα μείγμα ανίας και απέχθειας. Ο ίδιος ο Σουλτς υπενθυμίζει ότι πουθενά στον κόσμο δεν διεξάγονται τόσο απρόσωπες εκλογές όπως αυτές για την ανάδειξη του Ευρωκοινοβουλίου. Θα είχαν, όμως, έναν πολύ διαφορετικό χαρακτήρα εάν οι υποψήφιοι «πρωθυπουργοί» περνούσαν τη δοκιμασία ενός τηλεοπτικού ντιμπέιτ.

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ, όπως χαρακτηρίζει την ιδέα του Σουλτς το περιοδικό Economist, που χρειάζεται επειγόντως η Ευρώπη. Η εφαρμογή του δεν είναι απλή υπόθεση πάντως. Ο ίδιος ο Σουλτς έχει αδυναμίες που έχει ξεπεράσει όπως το αλκοόλ, πολλά χαρίσματα όπως πρακτικό πνεύμα και ανοικτή σκέψη, αλλά και ένα «χάντικαπ»: είναι Γερμανός σε μια γερμανική Ευρώπη. Ο κίνδυνος επομένως να μην ψηφίζουμε όπως στις πολιτικές εκλογές, δηλαδή με βάση τις πολιτικές μας πεποιθήσεις, αλλά όπως στη Γιουροβίζιον, δηλαδή με βάση τις εθνικές σκοπιμότητες ή συμπάθειες, είναι κάτι περισσότερο από ορατός. Και το τελευταίο πράγμα που θα χρειαζόταν η Ευρώπη αυτήν τη στιγμή στην πλάτη της είναι άλλο ένα φορτίο εθνικών διαιρέσεων. Εκτός αν μας πείσει μια άλλη έρευνα που πραγματοποίησαν δύο γενετιστές, δημοσιεύθηκε στη γαλλική ηλεκτρονική εφημερίδα Mediapart και λέει ότι όλοι οι Ευρωπαίοι είμαστε κάτι σαν μακρινά ξαδέλφια. Αυτό σημαίνει ότι αποτελούμε κάτι περισσότερο από ένα έθνος – είμαστε ένα σόι. Σε αυτήν την περίπτωση, σε έναν χρόνο θα κάνουμε τις πρώτες εκλογές στον κόσμο που θα μοιάζουν με οικογενειακό καβγαδάκι.