Μπαρτζώκας: «Το παιδικό μου όνειρο»

«Οταν μετά τον τελικό είπα πως η ζωή φτιάχνει ωραίες ιστορίες, αυτό ακριβώς εννοούσα. Αν μπορούσα ως παιδί να γράψω ένα παραμύθι που θα ήθελα να γίνει πραγματικότητα θα ήταν αυτό: να υποστηρίζω μια ομάδα, αργότερα να εργαστώ σε αυτήν και να τη φέρω στην κορυφή της Ευρώπης. Μου φάνηκε λαϊκισμός και δεν το χρησιμοποίησα μετά τον τελικό».

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας χθες στο αεροπλάνο απαντάει, ήρεμος πια, σε ερώτηση που του θέσαμε για το αν το παιδικό του όνειρο έγινε πραγματικότητα. Αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να μιλάει για τον εαυτό του, αλλά οι στιγμές τού επιτρέπουν να κάνει μια εξαίρεση.

1994 στο Τελ Αβίβ, ο τότε 29χρονος προπονητής που δοκιμάζει τις δυνάμεις του στα βόρεια προάστια (Πεύκη, Βριλήσσια, Κηφισιά), το βράδυ του ημιτελικού Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού μαζεύεται με φίλους του για να δουν την ομάδα της καρδιάς του, τον Ολυμπιακό, να γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που προκρίνεται σε τελικό Πρωταθλητριών. Η απογοήτευση που παίρνει είναι μεγάλη, και μεγαλύτερη την επόμενη χρονιά στη Σαραγόσα. Ο Μπαρτζώκας πανηγυρίζει όμως λίγα χρόνια αργότερα σαν μικρό παιδί (και πάλι από την τηλεόραση παρέα με φίλους) τον θρίαμβο στη Ρώμη.

Το 2009 και το 2010 σε Βερολίνο και Παρίσι είναι στο γήπεδο ως θεατής και πέρυσι στην Πόλη ως σχολιαστής. Το καλοκαίρι συμφωνεί με τον Ολυμπιακό και την Κυριακή το βράδυ ένα παιδικό του όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Οδηγεί την ομάδα του στον θρίαμβο!