[Κιόσκι] Μέχρι οκτώ δόντια

Ο σύζυγος βγαίνει το βράδυ από το σπίτι του για να πεταχτεί σε μια δουλειά με το αυτοκίνητό του. Αντί όμως να γυρίσει σε μια-δυο ώρες, όπως είχε πει στη σύζυγό του, επιστρέφει την επομένη το πρωί ταλαιπωρημένος από το ξενύχτι και τρέμοντας από το κρύο. «Πού ήσουν όλη νύχτα;» τον ρωτά εκείνη θυμωμένη. «Το φανάρι σε έναν δρόμο είχε κολλήσει στο πορτοκαλί» της εξηγεί εκείνος. «Περίμενα να το φτιάξουν, γιατί αν περνούσα με πορτοκαλί θα “τσίμπαγα” έξι πόντους ή εννέα εάν έκανα αναστροφή. Και όπως ξέρεις, στους δώδεκα πόντους σου αφαιρούν το δίπλωμα». Η σύζυγος δεν έχει πεισθεί ακόμη απολύτως. «Και γιατί δεν μου τηλεφώνησες;» ρωτά. «Μα γιατί τιμωρείσαι με τρεις πόντους εάν μιλάς στο κινητό την ώρα που οδηγείς» της απαντά. Εκείνη δυσκολεύεται ακόμη να τον πιστέψει. Βλέπει τον άνδρα της να τουρτουρίζει και αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να κρύωσε τόσο αφού καθόταν μέσα στο αυτοκίνητο. «Χιόνιζε πολύ κι έπρεπε να βγαίνω συνέχεια έξω να καθαρίζω την πινακίδα του αυτοκινήτου από το χιόνι. Εάν δεν διακρίνεται καθαρά ο αριθμός της πινακίδας, σε τιμωρούν με δώδεκα ολόκληρους πόντους» της λέει γεμάτος απελπισία.

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ κυκλοφορεί ευρέως στην Κίνα και αρκεί ότι κάνει τους Κινέζους να γελούν. Το γεγονός ότι δεν κάνει εμάς τους υπόλοιπους να σκάμε στα γέλια έχει ελάχιστη σημασία. Η αξία του βρίσκεται αλλού. Μας επιτρέπει να διακρίνουμε την πρώτη πραγματική ρωγμή σε ένα αυταρχικό καθεστώς, μας υπενθυμίζει ότι η σάτιρα αποτελεί μια τεράστια κατάκτηση για μια κοινωνία που έχει μάθει μόνο να φοβάται, ότι το χιούμορ έχει μια διαβρωτική δύναμη η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με κατασταλτικά μέσα, ότι μια εξουσία δεν μπορεί παρά να αλλάξει πρόσωπο όταν τη θέση του τρόμου καταλαμβάνει η γελοιοποίηση. Ασφαλώς δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός ότι όλα τα καθεστώτα του είδους, από το λιγότερο αυταρχικό έως το πιο ολοκληρωτικό, προσφέρουν άφθονο υλικό για σάτιρα. Συνέβη στη Σοβιετική Ενωση, όπως συνέβη στη Βόρεια Κορέα και διάφορες στρατιωτικές μπανανίες της Λατινικής Αμερικής.

Συμβαίνει και στην Κίνα. Ο συγγραφέας Γιου Χουά περιγράφει στους New York Times μερικές αποφάσεις των τοπικών Αρχών που θα έκαναν πολλούς από εμάς να σκάσουμε στα γέλια, εάν δεν μας συγκρατούσε η σκέψη ότι μια παράλογη απόφαση, όσο γελοία κι αν είναι, κάνει εφιαλτική τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Σε μια επαρχία της Νότιας Κίνας, για παράδειγμα, οι νοσοκόμες είχαν υποχρεωθεί να μη δείχνουν περισσότερα από οκτώ δόντια όταν χαμογελούσαν. Σε μια κεντρική επαρχία, ένα από τα προσόντα που ζητούνταν από τις γυναίκες που φιλοδοξούσαν να εργαστούν στη Δημόσια Διοίκηση ήταν τα συμμετρικά στήθη, κάπου στον Βορρά οι αστυνομικοί των οποίων η μέση ξεπερνούσε τους 90 πόντους απολύονταν, αλλού όποιος δεν είχε απολυτήριο Λυκείου δεν μπορούσε να παντρευτεί. Μια καλή αρχή για νέα ανέκδοτα.