[Προβολείς] Πού πάει το λεωφορείο;

Μια φορά κι έναν καιρό, συγκεκριμένα την 1η Δεκεμβρίου του μακρινού 1955, πολύ πριν η προεδρική φρουρά του Λευκού Οίκου αρχίσει να βαράει προσοχές στο πέρασμα της Μισέλ Ομπάμα, στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, μια μαύρη μοδίστρα, η Ρόζα Παρκς, βρήκε θέση στο τοπικό λεωφορείο και κάθησε. Ενας λευκός , μπαϊλντισμένος κι εκείνος από τον κάματο της ημέρας, άφησε τη χειρολαβή και διεκδίκησε το έννομο δικαίωμά του να σηκωθεί αυτή για να κάτσει αυτός. Κρίμα που η ιστορία δεν μπήκε στον κόπο να απαθανατίσει το όνομά του, αλλά ούτε και η Ρόζα έδειξε να τον παίρνει στα σοβαρά. Τα στήλωσε και περίμενε να την πάρουν σηκωτή. Από αυτό το ιστορικό σήκω – κάτσε ξεκίνησε στις ΗΠΑ ένα τεράστιο κίνημα πολιτικής ανυπακοής. Οι μαύροι έκαναν μποϊκοτάζ στα παγκάκια επί τριακόσιες ογδόντα μία ημέρες και ένας από τους διοργανωτές, ο θερμόαιμος πιτσιρικάς Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, αξιώθηκε αργότερα τη μέγιστη πολιτειακή τιμή να δολοφονηθεί από κάποιους που δεν άντεχαν την ορθοστασία. Γιατί οι θέσεις καθημένων είναι πάντοτε μετρημένες ενώ των ορθίων αναρίθμητες.  

Παρά την πληρότητα των λεωφορείων, η Πολιτεία τίμησε τη Ρόζα Παρκς με πολλά μετάλλια και όταν ήρθε η ώρα της (τον Οκτώβριο του 2005) έγινε η πρώτη γυναίκα που η σορός της εκτέθηκε σε λαϊκο προσκύνημα στο Καπιτώλιο. Ονειρα γλυκά και ύπνον ελαφρύ, κυρία Παρκς.