[Αγιογραφίες] Ιδεογράμματα

ΘΑ έμπαινε κανείς στον πειρασμό – με αφορμή το ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά στην Κίνα – να θυμίσει πάλι ότι δεν πάει στον Μωάμεθ το βουνό, πάει στο βουνό ο Μωάμεθ. Ομως τα προβλήματα είναι δύο:

ΠΡΩΤΟΝ, ο Σαμαράς, ως φαν της γαλανόλευκης, δεν είναι τύπος που θα του άρεσε ή θα του ταίριαζε ο παραλληλισμός με τον Προφήτη του Ισλάμ.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, αν οι Κινέζοι είναι το βουνό – ε τότε δεν χρειάζεται να τρέχει κανείς ώς το Πεκίνο και να γίνεται κομμάτια με το τζετ λαγκ. Οι Κινέζοι είναι ήδη στον Πειραιά και, όντας εγκατεστημένοι στην Ελλάδα, ξέρουν πού θα ήθελαν να επεκταθούν. Ή μάλλον νόμιζαν ότι ήξεραν και ότι είχαν χρόνο να κινηθούν, αλλά τους πρόλαβαν οι Καναδοί που πήραν τσακ-μπαμ το μερίδιο της Hochtief στο Ελ. Βενιζέλος.

ΕΙΝΑΙ με αυτή τη διπλή προοπτική που πρέπει κανείς να επιχειρήσει να αποκρυπτογραφήσει την επίσκεψη του έλληνα Πρωθυπουργού στην Κίνα. Η Ελλάδα – για ανοιχτομάτηδες, γουρλομάτηδες ή σχιστομάτηδες – είναι ήδη «χοτ». Στις αρχές της Μεγάλης Εβδομάδας ο Πρωθυπουργός είδε στελέχη μιας γαλλικής επενδυτικής τράπεζας που ασχολείται με μεγάλα αναπτυξιακά πρότζεκτ. Του είπαν ότι αυτούς τους 18 εκατομμύρια επισκέπτες που η Ελλάδα περιμένει φέτος το καλοκαίρι μπορεί άνετα να τους διπλασιάσει τα επόμενα χρόνια. Είναι κάτι που έχει να κάνει με τιμολογιακή πολιτική, αλλά και με υποδομές και απελευθέρωση της αγοράς. Δεν είναι τυχαίο από την άποψη αυτή ότι οι Καναδοί παίρνουν μερίδιο στο Ελ. Βενιζέλος. Κομμάτι ενός μελλοντικά μεγαλύτερου τζίρου αποκτούν. Και το παίρνουν παρά το νταβαντούρι που έχει γίνει εις βάρος της καναδικής εταιρείας εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές. Και αυτό κάτι λέει.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ κανείς για τη μεγάλη αντιπροσωπεία υπουργών, συνεργατών και επιχειρηματιών που θα πάει με τον Σαμαρά στην Κίνα. Μάλιστα. Ερώτημα: τον Γιάννη Μπουτάρη θα τον πάρει μαζί του; Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, φωτεινό πολιτικό στοιχείο από κάθε άποψη, είναι εναντίον της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού της πόλης. Είναι στη Θεσσαλονίκη που θέλουν να επεκταθούν οι Κινέζοι της Cosco. Μήπως είναι ώρα να ασχοληθεί το Μαξίμου – αφού ο Μπουτάρης είναι κατά τεκμήριο σοβαρός άνθρωπος – με το τι συμβαίνει; Γιατί, έτσι όπως διαμορφώνεται η συγκυρία, είναι προφανές ότι το ταξίδι στην Κίνα δεν έχει τη σημασία που θα είχε πριν από τρεις μήνες. Η Ελλάδα έχει πάρει μπροστά. Η επίσκεψη στο Πεκίνο θα είχε ίσως μεγαλύτερη αξία σαν αφορμή για μια στρατηγική συζήτηση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους Κινέζους, καθώς και σε κρίσιμους κοινωνικούς εταίρους για το πού οδεύει η Ελλάδα. Από την άποψη αυτή, ίσως θα ήταν χρήσιμο η αποστολή να είναι μια ευκαιρία για κάποιες συζητήσεις και με συνδικαλιστές ή – γιατί όχι; – και με παράγοντες της Αριστεράς, εντός της κυβέρνησης ή στην αντιπολίτευση.

Πολύ περισσότερο ενδιαφέρουσα είναι, όμως, η λιγότερο προφανής πλευρά. Γιατί πέρα από τις ευκαιρίες για πολιτική επικοινωνία, ο Πρωθυπουργός θα έχει στην Κίνα τη δυνατότητα να αρθεί πάνω από το απλό κυνήγι επενδύσεων και να επιχειρήσει να συνθέσει το ενδιαφέρον των έξω – εν προκειμένω της υπερδύναμης του 21ου αιώνα – με τις αντιφάσεις των μέσα, μπας και βρούμε μια νέα ισορροπία. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιο ιδεόγραμμα που να τα εκφράζει όλα αυτά.