Το παράλογο στοίχημα της «ανάστασης»

«Και του χρόνου θα μας βγάλουν στις αγορές!». Δεν το έλεγε κατ’ ιδίαν άνθρωπος του Πρωθυπουργού ή κάποιο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών. Το έλεγε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός που έχει τις επαφές του στο εξωτερικό και δηλώνει αισιόδοξος.

Η – καθ’ ορισμένους παράλογη – αισιοδοξία για το μέλλον της χώρας είναι το νέο στοιχείο που αρχίζει να εκδηλώνεται δειλά στη δημόσια ατμόσφαιρα. Δένει με την πώληση του 30% του ΟΠΑΠ σε ιδιώτες – και, πιο συγκεκριμένα, στην Emma Delta του Γιώργου Μελισσανίδη και του πανταχού παρόντος εν Ελλάδι τσέχου επενδυτή Γίρι Σμετς. Για τους αναλυτές των ξένων funds που πάνε κι έρχονται στην Αθήνα τους τελευταίους μήνες οι ιδιωτικοποιήσεις ήταν το μεγάλο τεστ για το πού πάει η χώρα. Και η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ ένα είδος γενικής δοκιμής. Γιατί; Διότι ο οργανισμός εθεωρείτο ότι είχε συστημικότητα, αποτελώντας διαχρονικά το «πετράδι του στέμματος» των ΔΕΚΟ. Ενα μαγαζί που έμεινε κερδοφόρο ακόμη και στους πιο δύσκολους καιρούς, έχοντας συνδεθεί πολλαπλά με το επιχειρηματικό στερέωμα. Το τι θα γινόταν εδώ ήταν κρίσιμο. Οχι μόνο για την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις, αλλά και για την ικανότητά της να χειριστεί κρίσιμες πολιτικοεπιχειρηματικές ισορροπίες.

Να λοιπόν που η ιδιωτικοποίηση έγινε – και μάλιστα πρωτομαγιάτικα, κάτι που έχει τον αναγκαίο συμβολισμό. Η εξέλιξη δικαιώνει τον πολιτικό βολονταρισμό του Αντώνη Σαμαρά που επέμενε κατ’ ιδίαν στο Μαξίμου ότι είχε δώσει αυστηρές εντολές να πράξουν οι αρμόδιοι τα δέοντα ώστε να προχωρήσει η πώληση του 30% εφόσον υπήρχε νόμιμη προσφορά. Ολα αυτά παρά την αντικατάσταση σε ένα Σαββατοκύριακο του Αθανασόπουλου από τον Σταυρίδη στο ΤΑΙΠΕΔ και την οξεία αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ηταν κάτι που έπρεπε να γίνει και η κυβέρνηση ήθελε πάση θυσία να το έχει κάνει πριν από το Πάσχα. Το πέτυχε τελικά Μεγάλη Τετάρτη. Για τους ξένους παρατηρητές, η κίνηση είναι σημαντική και όχι μόνο για λόγους συμβολισμού. Από το Μεξικό ώς την Τουρκία η έξοδος από την κρίση συνδυάστηκε με ιδιωτικοποιήσεις. Δεν ήταν καθόλου τυχαία η εμμονή του ΔΝΤ που, σε ένα από τα παράξενα στιγμιότυπα του περασμένου διμήνου, βρέθηκε να το επικρίνει ο Ανδρέας Λοβέρδος!

Αλλαγή κλίματος λοιπόν – που ήδη καταγράφεται κεκλεισμένων των θυρών. Τρεις φορές, λένε καλά πληροφορημένες πηγές, είπε καλές κουβέντες για Σαμαρά και Στουρνάρα ο Πολ Τόμσεν στη συνεδρίαση του Euro Working Group τη Μεγάλη Δευτέρα που μας έδωσε τη δόση. Σε συνάντηση με στελέχη μεγάλης ξένης τράπεζας τη Μεγάλη Τρίτη ο υπουργός Οικονομικών υπογράμμισε κατ’ ιδίαν τη σημασία της προσωπικής εμπλοκής του Πρωθυπουργού στις επαφές με την τρόικα. Πέρα όμως από όλα αυτά, σημασία έχουν οι πράξεις. «Η Ελλάδα χρειάζεται μια επιτυχία – ας πούμε μια μεγάλη ιδιωτικοποίηση – για να φανεί η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης», έλεγε πρεσβευτής μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας που έβλεπε από το παράθυρο της πρεσβείας του τη Βουλή. Το έλεγε το 2011 και γύρισε πίσω στη χώρα του χωρίς να το έχει δει. Τώρα έγινε. Μένει να φανεί αν η κυβέρνηση μπορεί να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα προσέλκυσης επενδύσεων, αλλά και αν θα μπορέσει να ολοκληρωθεί η αγορά ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ από τους Ρώσους της Gazprom που επιμένουν να θέτουν ηγεμονικούς όρους σε μια ιδιωτικοποίηση που, αυτή, αποδεικνύεται πιο δύσκολη του αναμενομένου.