[Προβολείς] Από βλακεία

Είναι – δεν είναι δεκαέξι. Δεν βλέπουμε το πρόσωπό του. Το κρύβει με ένα φύλλο τετραδίου. Από τη φωτογραφία φαίνεται καθαρά πως βρίσκεται σε μια αίθουσα της Βουλής. Στο φύλλο έχει γράψει: «Πρώτη μου φορά σε μπουρδέλο».
Ο μαθητής, ακόμη κι αν δεν ξέρουμε το όνομά του, είναι ήδη διάσημος. Η λοιμική του Διαδικτύου ανέλαβε να μεταδώσει την εφηβική του ανοησία. Ο ωμός αντικοινοβουλευτισμός του υμνήθηκε ως αντισυστημική μαγκιά.
Δεν πλήγωσε πρώτη η άστοχη έρευνα της Metron Analysis – στην οποία το 30% των ερωτηθέντων εμφανίζεται να προτιμά την περίοδο της χούντας – τη δημοκρατική μας ευαισθησία. Η έρευνα μας βρήκε χαλασμένους. Τα τρία τελευταία χρόνια ο δημόσιος λόγος κατακλύζεται από αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν shitstorm. Εναν οχετό ύβρεων και τοξικών αναθεμάτων όπου το μίσος δηλητηριάζει τις λέξεις και τις αποξενώνει από το νόημά τους: Δωσίλογοι και γερμανοτσολιάδες. Κατοχή. Ξανά και ξανά χούντα. 
Νύχτα και μέρα, σε τηλεοράσεις και social media, urbi et orbi, οι ευαγγελιστές της αγανάκτησης βρίζουν μια χούντα που – δολίως πώς! – τους αφήνει ανενόχλητους να τη βρίζουν.
Είναι ίσως μια «συμβολική» χούντα, όπως «συμβολική» είναι η βία της λιτότητας. Είναι η ανιστόρητη επίκληση του αποτρόπαιου που διά της επαναλήψεως καθίσταται εν τέλει οικείο. Η χούντα δεν είναι πια κάτι φοβερό. Είναι μπανάλ. Ενα καθημερινό «σύμβολο» – εργαλείο για την προπαγανδιστική παραχάραξη του παρόντος.
Το κακό ξεκινά πάντα από τη γλώσσα. Θυμάται κανείς το επίγραμμα του Σεφέρη: «Ελλάς· πυρ! Ελλήνων· πυρ! Χριστιανών· πυρ! / Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;». 
Τη διαχρονική απάντηση δίνει ο ποιητής στον τίτλο του επιγράμματος: Από βλακεία.