[Κιόσκι] Μίλα, Καρόλ, μίλα

Ο ένας λέγεται Μπερτράν, είναι 21 ετών και ζει στο Παρίσι. Η Μαρί, λίγο μεγαλύτερη, είναι από τη Λυών, ο Βενσάν κλείνει σε λίγους μήνες τα 24. Ολοι τους είναι φοιτητές, καθολικοί, δεξιοί. Αλλά αυτό που τους ενώνει ακόμη περισσότερο είναι η αντίθεσή τους στον «γάμο για όλους», το νομοσχέδιο για τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και το δικαίωμά τους στην υιοθεσία που σε λίγες ημέρες θα γίνει νόμος του γαλλικού κράτους.

Ο Μπερτράν, η Μαρί και ο Βενσάν δεν είναι μόνοι. Πολλοί συνομήλικοί τους ετοιμάζονται να συμμετάσχουν στη μεγάλη διαδήλωση που προγραμματίζεται για την προσεχή Κυριακή. Το νομοσχέδιο στα μάτια τους μοιάζει «άδικο», «παράλογο». Υποστηρίζουν ότι δεν έχει γίνει ουσιαστικός διάλογος για ένα τόσο φλέγον ζήτημα, αισθάνονται ότι η κυβέρνησή τους δεν τους ακούει.

Εστω και με κάποιον κόπο, θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε ένα σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων που θέλουν να μοιραστούν τις ζωές τους. Αλλά γάμος; Υιοθεσία; Δεν είναι αυτή η κοινωνία που θέλουν, δεν είναι αυτό το μέλλον που φαντάζονται για τη χώρα τους. Κι έπειτα υπάρχει και κάτι βαθύτερο, κάτι πιο προσωπικό. «Πολλοί από εμάς είμαστε παιδιά χωρισμένων γονιών», λέει η Καρόλ στη Monde. «Εχουμε υποφέρει από την απουσία ισορροπίας που φέρνει το δίπολο “πατέρας – μητέρα” και ξέρουμε πολύ καλά το τραύμα που αφήνει».

Αν αυτό που λέει η Καρόλ είναι ότι η κοινωνική της στάση καθορίζεται από το προσωπικό της βίωμα, δυσκολεύεται να φανταστεί κανείς γιατί πρέπει να έχει μεγαλύτερη αξία το διαζύγιο των δικών της γονιών και όχι ο θάνατος των γονιών ενός μικρού παιδιού που μεγαλώνει στο ορφανοτροφείο. Δυσκολεύεται επίσης να δεχθεί ότι άνθρωποι σε αυτή την ηλικία εγκλωβίζονται στην εικόνα μιας στατικής κοινωνίας, ότι αρνούνται να δουν την εξέλιξη στη ροή των πραγμάτων.

Κι όμως, αυτή η πραγματικότητα είναι μπροστά στα μάτια τους. Στο θέατρο Ζεράρ Φιλίπ, στο Παρίσι, ανέβηκε πριν από λίγες ημέρες μια παράσταση. Είναι η εξέλιξη της εξέλιξης του έργου «Ιφις και Ιάνθη». Στις «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου η Ιφις μεγαλώνει σαν αγόρι από τη μητέρα της, ερωτεύονται με την Ιάνθη και αποφασίζουν να παντρευτούν. Μία ημέρα πριν από τον γάμο, η θεά Ισις μεταμορφώνει την Ιφιδα σε άνδρα. Το 1634 ο γάλλος δραματουργός Ισαάκ ντε Μπενσεράντ τροποποιεί λίγο την ιστορία: η Ιφις μεταμορφώνεται σε άνδρα μετά την πρώτη νύχτα του γάμου.

Στην τελευταία εκδοχή της ιστορίας, που υπογράφει ο σκηνοθέτης Ζαν Πιερ Βινσέντ, υπάρχει η λεσβιακή νύχτα έρωτα, υπάρχει και η απρόσμενη μεταμόρφωση. Αλλά με μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια: η Ιφις μεταμορφώνεται σε έναν άνδρα βάναυσο και βίαιο. Η Καρόλ, ο Μπερτράν, η Μαρί, ο Βενσάν πρέπει να δώσουν μια απάντηση: έχει περισσότερη σημασία με ποιον μεγαλώνει κανείς ή πώς μεγαλώνει;