[Αγιογραφίες] Κουλουάρ

ΠΡΙΝ ακουστεί το πιστόλι του αφέτη στον στίβο, ρίχνει κανείς μια ματιά στους αθλητές – ιδίως σε αυτόν που είναι στο εξωτερικό κουλουάρ. Εχει που έχει ένα χάντικαπ να αντιμετωπίσει, αντέχουν τα πόδια του για να έχει ρόλο στην κούρσα;

ΑΥΤΟ ήταν το ερώτημα που αφορούσε τον Κωστή Χατζηδάκη το 2007. Επειτα από τρεις θητείες στην Ευρωβουλή, κόντευε να γίνει ευρω-τεχνοκράτης. Το Ρέθυμνο ήταν εκτός συζήτησης, αφού ήταν καπαρωμένο για την Ολγα Κεφαλογιάννη από τον μπαμπά της. Με τον Κώστα Καραμανλή, ο Κωστής, καθότι σεσημασμένος φιλελεύθερος και μητσοτακικός, δεν είχε ώς τότε ιδιαίτερη χημεία. Κάπως έτσι η κάθοδος στη Β’ Αθηνών ήταν αναγκαστικό ρίσκο, γιατί ο Χατζηδάκης ήθελε να μπει στην εσωτερική πολιτική.

ΤΟ τι έγινε μετά είναι γνωστό. Ο Χατζηδάκης εξελέγη στον πάτο της Β’ Αθηνών με αρκετή βοήθεια από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στην κούρσα όμως που ακολούθησε, ο δρομέας στο εξωτερικό κουλουάρ άφησε πίσω όλους τους πολιτικούς της γενιάς του – δηλαδή τους σαραντάρηδες της ΝΔ. Μη ρωτήσετε πού είναι σήμερα ο Αρης Σπηλιωτόπουλος ή αν θα μπει ποτέ στην κυβέρνηση ο Κυριάκος ή πού έχασε τον ρυθμό του ο Ευριπίδης Στυλιανίδης. Ο Χατζηδάκης ήταν αυτός που αναδείχθηκε ως υπουργός – περνώντας από το Μεταφορών στο Ανάπτυξης – την έσχατη πικρή διετία Καραμανλή.

ΒΓΗΚΕ ψηλά στη Β’ Αθηνών το 2009. Στη μάχη διαδοχής κανείς δεν κατάλαβε με ποιον ήταν ακριβώς – ή μάλλον κάποια στιγμή το επιτελείο της Ντόρας κατάλαβε ότι δεν ήταν μαζί τους. Αυτό το κάπως υποτονικό προσωπικό στυλ επιτρέπει στον Χατζηδάκη να χειρίζεται θέματα, διλήμματα και καταστάσεις. Ισως και να ταλαιπωρήθηκε για καιρό με τα διάφορα «συστήματα» της ελληνικής Δεξιάς – είτε ως ευνοούμενος είτε ως αποκλεισμένος – για να έχει αναπτύξει ένα σύστημα πολιτικής αυτοδιαχείρισης. Η ουσία είναι ότι βρέθηκε αβίαστα – όπως και ο Νίκος Δένδιας – κοντά στον Αντώνη Σαμαρά σχετικά γρήγορα. Και ότι ο Σαμαράς, ως Πρωθυπουργός, του εμπιστεύθηκε τα 2 ή 3 ή 4 ή 5 υπουργικά γραφεία που αντιστοιχούν στη συνένωση των χαρτοφυλακίων Ανάπτυξης, Υποδομών και Μεταφορών τα οποία ανέλαβε. Κάπως έτσι – όχι ότι το μέτρησε κανείς – ο Χατζηδάκης ξεπέρασε και τον Προκόπη Παυλόπουλο που στη χρυσή του φάση, το τελευταίο εννιάμηνο του 2009, είχε τέσσερα υπουργικά γραφεία, εκ των οποίων το ένα το είχε περίπου υπεξαιρέσει από τον Βαγγέλη Αντώναρο. Τουλάχιστον ο Χατζηδάκης – που είναι καλός χαρακτήρας – δεν πήρε τίποτε από κανέναν.

Ο Χατζηδάκης είναι ο υπουργός που είτε τηλεφωνεί αυτός στον Σαμαρά είτε τηλεφωνεί σε εκείνον ο Πρωθυπουργός συχνότερα. Λογικό. Στο Μαξίμου ζουν με τον εφιάλτη της ανάπτυξης που, αν δεν επανέλθει, τίποτε δεν αλλάζει. Το ανακοινωθέν ξεκίνημα των συγχρηματοδοτούμενων έργων για τους αυτοκινητοδρόμους – με συμμετοχή 43 τραπεζών – είναι κάτι που μπορεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και να επανεκκινήσει ένα μέρος της αγοράς. Τα μαθηματικά τα έχουν κάνει όχι μόνο στο Μαξίμου, αλλά ακόμη και στη ΔΗΜΑΡ. Οι αυτοκινητόδρομοι αλλά και τα των σιδηροδρόμων είναι ένας από τους λόγους που ο Χατζηδάκης ήταν το βράδυ της Παρασκευής στο υπουργείο Μεταφορών στη Μεσογείων.  

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο Χατζηδάκης συνιστά ζωντανή επιβεβαίωση του πόσο απρόβλεπτη είναι η πολιτική.