«Τζον και Μαίρη»
του Πίτερ Γέιτς (1969)
Ο Τζον και η Μαίρη συναντιούνται σ’ ένα μπαρ και αντί να βρεθούν ξαπλωτοί μέσα στο ημίωρο, περνούν την ώρα τους κουβεντιάζοντας για τον… Γκοντάρ, μέχρι που ερωτεύονται. Ντάστιν Χόφμαν και Μία Φάροου σε τρυφερό ρομάντζο για σινεφίλ με γούστο.
«Straight time»
του Ουλού Γκροσμπάρντ (1978)
Προσφάτως αποφυλακισμένος
μικροκακοποιός αδυνατεί
να ακολουθήσει τον
«ίσιο δρόμο». Πεσιμιστικό, σκοτεινό και άκρως ρεαλιστικό, λάμπει περισσότερο από
όλα τα κρυφά διαμάντια
της φιλμογραφίας του.
«Αγκαθα»
του Μάικλ Απτεντ (1979)
Ενας δημοσιογράφος (Χόφμαν) βοηθά την Αγκαθα Κρίστι (Βανέσα Ρέντγκρεϊβ) να στήσει την εξαφάνισή της, αλλά και να εκδικηθεί τον μοιχό σύζυγό της (Τίμοθι Ντάλτον). Παράξενο φιλμ, ανάμεσα στο δράμα και στο θρίλερ, που έκανε εντύπωση στην εποχή του. Σήμερα ελάχιστοι το μνημονεύουν.
«Ηρωας κατά λάθος»
του Στίβεν Φρίαρς (1992)
Πορτοφολάς (Χόφμαν) γίνεται μάρτυρας αεροπορικού δυστυχήματος και με κίνδυνο της ζωής του σώζει τους επιβάτες. Αντ’ αυτού, όμως, την ηρωική του προσπάθεια καρπώνεται ένας μορφονιός (Αντι Γκαρσία) που αμέσως αγκαλιάζεται από τα ΜΜΕ. Σάτιρα από τις λίγες, με τον Χόφμαν να δίνει ρέστα ως φτωχοδιάβολος με χρυσή καρδιά.
«Το νόημα της ζωής
και πώς να το χάσετε»
του Ντέιβιντ Ο’Ράσελ (2005)
Ενας προβληματισμένος νέος προσλαμβάνει δύο ιδιωτικούς «υπαρξιακούς ντετέκτιβ» (Ντάστιν Χόφμαν και Λίλι Τόμλιν) για να βρουν το νόημα της ζωής. Σχιζοειδής, ξεκαρδιστική και πλήρως αναρχική κωμωδία με θεϊκό καστ (συμπεριλαμβάνει τους Τζουντ Λο, Ναόμι Γουότς και Ιζαμπέλ Ιπέρ!) και αναπάντεχες εξελίξεις.
Σχόλια
