[Εμπιστευτικά] Οι καλοί φίλοι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Καλώς Ή κακώς, στο πολιτικό σκηνικό που προέκυψε μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 υπάρχει ένα προφανές δεδομένο: ο επικεφαλής της κυβέρνησης δεν είναι και επικεφαλής της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Είναι μία σημαντική εξέλιξη για την ελληνική πολιτική – ανεξάρτητα πώς την αξιολογεί ο καθένας…
Εκ των πραγμάτων λοιπόν ο Πρωθυπουργός ηγείται μιας κυβέρνησης την οποία συγκροτούν τρία διαφορετικά κόμματα και την οποία στηρίζουν τρεις διαφορετικές κοινοβουλευτικές δυνάμεις.
Επειδή όμως η δημοκρατία μας παραμένει κοινοβουλευτική, η στήριξη και η σύνθεση της κυβέρνησης είναι αλληλένδετες. Η μία δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την άλλη.
Αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για κάτι καινούργιο στην ελληνική πολιτική κουλτούρα, όπου βασίλευαν έως τώρα οι μονοκομματικές και «αρχηγικές» κυβερνήσεις και πλειοψηφίες.
Οφείλω επίσης να παραδεχθώ ότι η συνεργασία τριών κομμάτων διαφορετικών πολιτικών και ιδεολογικών αποχρώσεων αποδείχθηκε έως τώρα πολύ πιο ανθεκτική και πολύ πιο λειτουργική απ’ όσο μπορούσε κανείς να περιμένει.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό απαιτούσαν οι κρίσιμες περιστάσεις.
Οπως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την επιτυχία αυτή πιστώνονται τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και οι άλλοι δύο πολιτικοί αρχηγοί.
Σε αυτούς λοιπόν εναπόκειται να διαχειριστούν επιτυχώς και τη συνέχεια.
Ακούω τελευταία ότι «οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους». Πολύ σωστό.
Αλλά με μία προσθήκη: ότι καλοί φίλοι είναι εκείνοι που καταφέρνουν να κάνουν καλούς λογαριασμούς. Χωρίς υπονοούμενα και υπεκφυγές. Με αμοιβαία κατανόηση και σεβασμό.
Υποθέτω ότι κάτι τέτοιο δεν είναι πάντα εύκολο. Αλλά βοηθάει πάντα η κοινή πολιτική λογική.
Είναι προφανές, ας πούμε, ότι ο ανασχηματισμός αποτελεί αρμοδιότητα του Πρωθυπουργού.
Είναι εξίσου προφανές όμως ότι αυτή την αρμοδιότητα θα την ασκήσει κατόπιν συνεννόησης με τους αρχηγούς των κομμάτων που συγκροτούν και στηρίζουν μαζί του την κυβέρνηση.
Με άλλα λόγια, ένας ανασχηματισμός δεν μπορεί να υπακούει μόνο στις επιδιώξεις του Πρωθυπουργού ή του κόμματος της σχετικής πλειοψηφίας, αλλά οφείλει να ενσωματώνει τις επιδιώξεις και των άλλων κυβερνητικών δυνάμεων.
Στοιχειώδες, θα μου πείτε. Στοιχειώδες, αλλά καμιά φορά τα στοιχειώδη δεν είναι απαραιτήτως και αυτονόητα.
Ιδίως όταν διάφοροι κουφιοκεφαλάκηδες προσπαθούν να μετατρέψουν το δεδομένο σε ζητούμενο και τη διαβούλευση σε αναμέτρηση ισχύος.
Οταν είχε συγκροτηθεί η σημερινή κυβέρνηση είχα γράψει εδώ ότι συνεκτικός ιστός της είναι η μοίρα της. Ενα ενδεχόμενο ναυάγιο δεν θα έχει επιζώντες.
Σχεδόν δέκα μήνες αργότερα ο κανόνας αυτός εξακολουθεί να ισχύει απολύτως.
Και αποτελεί το δεύτερο προφανές δεδομένο της ελληνικής πολιτικής μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012. Καλώς ή κακώς…
Google news
