[Αγιογραφίες] Κολοκυθιά

ΣΤΗΝ πολιτική υπερισχύει ο κανόνας της χρησιμότητας. Και δεν υπάρχει πιο χρήσιμος υπουργός στην κυβέρνηση από τον Αντώνη Μανιτάκη. Αν ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης δεν υπήρχε, θα έπρεπε ίσως να τον εφεύρουν.

Ο Μανιτάκης άργησε να καταλάβει τι περιμένει η τρόικα να γίνει στο Δημόσιο. Ή μάλλον, για να σοβαρευτούμε, επειδή πανεπιστημιακός διδάσκαλος είναι, άρα αντίληψη έχει, άργησε να το αποδεχθεί. Στην προηγούμενη φάση των συναντήσεων με την τρόικα ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης ανέπτυσσε τις απόψεις του επί εβδομήντα λεπτά για να απαντήσει ο Ματίας Μορς για λογαριασμό της τρόικας σε 45 δευτερόλεπτα. Τόσο χρειαζόταν για να πει ευγενικά ότι τα λεγόμενα Μανιτάκη δεν ανταποκρίνονταν στα κριτήρια που έχει θέσει η τρόικα.

ΕΚΤΟΤΕ το χάσμα έχει καλυφθεί. Οι προτάσεις Μανιτάκη – που έχει υποστήριξη από τους ανθρώπους του Πρωθυπουργού – δεν είναι πια εκτός τροχιάς. Εκ των πραγμάτων, θα έχουμε, τον Ιούνιο και στο τέλος του χρόνου, μερικές – έως και είκοσι πέντε – χιλιάδες αποχωρήσεις από το Δημόσιο, εφόσον μπορέσει να προχωρήσει η ιστορία της μοριοδότησης. Αλλά η κυβέρνηση έχει αντιστάσεις στην πίεση για δραστικές λύσεις. Γιατί; Διότι σε φάση έξαρσης της ανεργίας, ποιος έχει διάθεση να βγάλει κι άλλους ανθρώπους στον δρόμο; Ιδανικά, η παρέμβαση στο Δημόσιο θα μπορούσε να γίνει όταν ξαναπάρει μπροστά η οικονομία. Στο μεταξύ, θα μπορούσε να γίνει κάθε προσπάθεια να παρακαμφθεί η γραφειοκρατία, αφαιρώντας διαδικασίες από τον δημόσιο τομέα.

ΤΟ ενδιαφέρον είναι ότι το Δημόσιο είναι ο βασικός λόγος που δεν τα βρίσκει η τρόικα μεταξύ της. Προσέξτε: το ΔΝΤ είναι της φιλελεύθερης αγγλοαμερικανικής σχολής και θέλει απολύσεις άμεσα ώστε να δοθεί και συμβολικό μήνυμα. Η Κομισιόν όμως θεωρεί ότι αυτά είναι για τριτοκοσμικές χώρες και όχι για την Ευρώπη. Και επισημαίνει ότι το 2015 θα έχουν φύγει 150.000 υπάλληλοι μέσω συνταξιοδοτήσεων, δηλαδή ομαλά, από το Δημόσιο. Δεδομένου ότι το οικονομικό πρόγραμμα για την Ελλάδα έχει ορίζοντα που υπερβαίνει τη διετία, γιατί να μη δοθεί χρόνος στον χρόνο; Γιατί δηλαδή να ασκηθεί κι άλλη πίεση στην ελληνική κοινωνία; Στην ίδια λογική είναι και η Τασκ Φορς των κ.κ. Ράιχενμπαχ και Λεπετί. Ο πρώτος έχει γραφείο στον ίδιο όροφο με τον Ματίας Μορς. Ο δεύτερος έχει μια αλληλεγγύη με την Ελλάδα, εν μέρει γιατί προέρχεται από μια χώρα, τη Γαλλία, όπου ο ρόλος του Δημοσίου είναι κεντρικός. Πέρα από αυτό, υπάρχουν και ζητήματα νόμου και τάξης. Ακόμη και οι αποχωρήσεις των «επιόρκων» δεν μπορούν να γίνουν χωρίς να αποκλειστούν προσφυγές στη Δικαιοσύνη. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις.  

ΚΑΠΩΣ έτσι παίζεται μια ιδιότυπη κολοκυθιά. Τόσο στην κυβέρνηση όπου ο Μανιτάκης δεν είναι ακριβώς εκτός γραμμής. Οσο και στη διαπραγμάτευση με την τρόικα που στο θέμα του Δημοσίου δεν είναι διμέτωπη, αλλά πολυγωνική. Μανιτάκης, Μαξίμου, Στουρνάρας από τη μια πλευρά. Από την άλλη πλευρά, το ΔΝΤ, η Κομισιόν, αλλά και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που, ειρήσθω εν παρόδω, κρατάει προσεκτικά τις ισορροπίες μεταξύ των άλλων δύο.

ΜΕ άλλα λόγια, τα πράγματα δεν είναι απλά – αν και στο Δημόσιο επί της ουσίας παιχνίδι χρόνου παίζεται.