[Κιόσκι] Μόνος με τον ανακριτή

Πριν από μερικές ημέρες ανέβηκε σε μια σκηνή του Λονδίνου μια νέα παράσταση. Το θέμα της είναι ο άνισος διάλογος, το σκληρό παιχνίδι ερωταπαντήσεων μιας ανάκρισης. Ο ανακριτής εκπροσωπεί ένα αυταρχικό καθεστώς. Ο ανακρινόμενος είναι ένας καλλιτέχνης που δεν ξέρει γιατί ακριβώς έχει συλληφθεί. Το μόνο που γνωρίζει είναι ότι έχει μεταφερθεί μυστικά σε ένα μέρος και ότι δεν έχει ενημερωθεί κανένας από την οικογένειά του. Το καφκικό σκηνικό έχει στηθεί, ο ψυχολογικός πόλεμος αρχίζει. Αυτό που θα παρακολουθήσουν στη συνέχεια οι θεατές στο Χάμστεντ Θίατερ του Λονδίνου δεν διαφέρει σε πολλά από αυτά που συνέβησαν σε μια γωνιά της Κίνας. Ο ανακρινόμενος εκεί δεν ήταν κάποιος ηθοποιός, αλλά ο εικαστικός καλλιτέχνης Αϊ Oυέιουεϊ. Του αποδόθηκαν κατηγορίες για φοροδιαφυγή, κρατήθηκε 81 ημέρες και αφέθηκε ελεύθερος υπό τον όρο να μη μιλήσει στα μέσα ενημέρωσης. Ο Αϊ Oυέιουεϊ πειθάρχησε μόνο την πρώτη ημέρα. Επειτα άρχισε να σπάει το φράγμα της σιωπής. Πρώτα με ένα νεύμα, στη συνέχεια με μια λέξη, μετά με μια φράση. Ενας ευφημισμός ήταν ένα δοκιμασμένο κόλπο, μια παρομοίωση η κατάλληλη λύση. Αν η ανάκριση είναι ο πιο απάνθρωπος τρόπος επικοινωνίας, μια συγκαλυμμένη μαρτυρία μπορεί να γίνει ο πιο συναρπαστικός. Ο κινέζος αντικαθεστωτικός συνέχιζε να παίζει με τις Αρχές το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Οπως τότε που φωτογράφιζε τη γυναίκα του να σηκώνει με χάρη τη φούστα της. Το φόντο ήταν η Απαγορευμένη Πόλη, ένα πορτρέτο του Μάο, δύο αστυνομικοί που περιπολούσαν.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ που συνελήφθη ο Αϊ Oυέιουεϊ στο αεροδρόμιο του Πεκίνου έχουν περάσει δύο χρόνια. Στον απεσταλμένο του λογοτεχνικού ένθετου των Sunday Times που τον συνάντησε, προκάλεσε ακόμη περισσότερο τη γάτα μιλώντας ανοικτά για εκείνη τη στιγμή που βρέθηκε μόνος με τον ανακριτή του. Υπέθεσε ότι ο λόγος της σύλληψής του ήταν κάτι γυμνές φωτογραφίες, είπε ότι ήταν τρελό να τον αρπάξουν από το αεροδρόμιο για κάτι τέτοιο. «Οχι, Ουέιουεϊ, βρίσκεσαι εδώ επειδή θέλεις να ανατρέψεις το καθεστώς. Ο κόσμος θα μάθει πόσο κακός άνθρωπος είσαι». Πρώτο ρίγος φόβου. «Μα νομίζετε ότι οι νέοι Κινέζοι – η γενιά του 1980 και του 1990 – θα πιστέψουν κάτι τέτοιο;», ρώτησε. Ο ανακριτής τον καθησύχασε: «Εχε μου εμπιστοσύνη. Ο περισσότερος κόσμος εμάς πιστεύει». Δεύτερο ρίγος. Ηταν σαν μια παρτίδα πόκερ στην οποία παίζεις ξέροντας ότι ο αντίπαλός σου έχει μερικούς άσους κρυμμένους στο μανίκι του. Ξέρεις ότι δεν πρόκειται να κερδίσεις και δεν κερδίζεις ποτέ. Κάποια στιγμή, ο αντίπαλος σου ανακοινώνει απλά τη νίκη του. Αλλά ο Αϊ Ουέιουεϊ είχε κερδίσει. Το μοναδικό πράγμα που του έλειψε στη φυλακή ήταν ένα νέο είδος επικοινωνίας. Το μοναδικό δικαίωμα που ήθελε να του αναγνωριστεί ήταν το twitter: ο παλμός του, η δυνατότητα να μοιραστεί τις σκέψεις του.