[Αγιογραφίες] Ωμέγα

ΜΕ την άδεια της ΕΕΤΤ ιδού κάποιοι διάλογοι με SMS αργά το βράδυ του Σαββάτου. Για ευνόητους λόγους η ταυτότητα των διαλεγομένων δεν μπορεί να προσδιοριστεί. «Πάμε» – που έλεγε και ο Παπανδρέου στο περίφημο νικηφόρο βιντεοκλίπ που είχε γυρίσει ο Γερουλάνος παραμονές των εκλογών του 2009. Πού να ‘ξερε ότι εννοούσε «πάμε να φύγουμε».

ΑΠ.: Δεν μπορεί να την κάνει για πάντα η ΔΗΜΑΡ…

ΟΛΑ αυτά «άξαφνα περί τα μεσάνυχτα» που λέει κι ο στίχος του Καβάφη, αν και όχι από το «Απολείπειν ο Θεός συγκυβέρνησιν». Αν έχει κάποια αξία ο διάλογος αυτός μέσω τηλεφωνικών μηνυμάτων είναι ότι περιγράφει με μεγάλη ευκρίνεια το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στα δημοσιονομικά. Οι οικονομικές προσεγγίσεις και τα γράψε-σβήσε της αριθμητικής έχουν εξαντλήσει τα περιθώριά τους. Τώρα είναι η ώρα της πολιτικής. Είναι απλό. Το χαράτσι μέσω λογαριασμών της ΔΕΗ είναι ο πιο αποτελεσματικός φόρος. Ελλείψει αυτού τα δημοσιονομικά δεν βγαίνουν. Οπως δεν βγαίνει το πράγμα και χωρίς να ακουμπήσει η συγκυβέρνηση το Δημόσιο.

ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ για πολιτική διαπραγμάτευση δεν υπάρχουν. Το έδειξε η περίπτωση της Κύπρου. Για την ακρίβεια, η νούλα Αναστασιάδη στις Βρυξέλλες – ο οποίος πήρε πολύ χειρότερη συμφωνία από το ένα τριήμερο στο άλλο – σηματοδοτεί το τέλος των ψευδαισθήσεων. Μπορεί να λέμε πολλά – για τους Ρώσους, την επιστράτευση των ασφαλιστικών ταμείων και τα παγκάρια της Εκκλησίας – ή να κάνουμε τον παλικαρά, αλλά ουδείς εκ των εχόντων την εξουσία στον Νότο θα αποφασίσει να περάσει στην Ιστορία βγάζοντας τη χώρα του από το ευρώ. Αρα πλησιάζουμε σιγά σιγά το σημείο ωμέγα – εκεί όπου τέμνονται όλες οι ευθείες και επέρχεται η μεταφυσική ολοκλήρωση. Κάτι που σημαίνει ότι μπορεί και να εξαϋλωθείς.

ΟΛΑ αυτά περιγράφουν την περίπτωση του Φώτη Κουβέλη. Στη ΔΗΜΑΡ χρεώνεται ο Μανιτάκης, όπως και η δημόσια αντίσταση στο χαράτσι. Εκφράστηκε ατυχώς εν μέσω των δύο τριημέρων της κυπριακής διαπραγμάτευσης και ακόμη πιο ατυχώς πιο κοντά στον ηρωικό απόηχο του πρώτου και αρκετές ημέρες πριν από τη ρεαλιστική υποχώρηση που επήλθε στο δεύτερο. Το θέμα είναι τι γίνεται τώρα. Είναι η απόλυτη άρνηση στο χαράτσι και οι Θερμοπύλες στο Δημόσιο βιώσιμες θέσεις; Ή μήπως είναι η ώρα του πραγματισμού; Γιατί υπάρχει η Αριστερά κουκουρούκου, όπως υπάρχει και η Αριστερά με αίσθηση πραγματικότητας ή μάλλον ευθύνης.

ΜΕΙΛΙΧΙΟΣ και τετράγωνος, ο Κουβέλης έχει πει και ναι και όχι ώς τώρα. Σταθερός είναι αλλά και ευέλικτος αν χρειάζεται. Τον Μάιο, ας πούμε, δεν μπήκε σε κυβέρνηση συνεργασίας παρά την επιμονή της Προεδρίας, τον Ιούνιο όμως το αποφάσισε. Η πίεση δεν επηρεάζει αναγκαστικά τον Κουβέλη όπως φάνηκε το φθινόπωρο με το πακέτο των 13,5 δισ. και την αρνητική του στάση στα εργασιακά. Αυτό σημαίνει ότι τίποτε δεν μπορεί να προεξοφληθεί. Η αριθμητική δίνει ξανά κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ξεσαλώνει σε λαϊκισμό. Δηλαδή η ΔΗΜΑΡ έχει πάλι τη δυνατότητα να το στρίψει. Ωστόσο, έχει κανείς την αίσθηση ότι η συγκυρία – στην Ευρώπη αλλά και στον Ελληνισμό, ελλαδικό και κυπριακό – ζητάει ένα ξεκαθάρισμα θέσεων.