[Προβολείς] Ερώτηση ιστορικού υπολοίπου

2 λεπτά
Σαν έτοιμοι υποδέχτηκαν την κρίση. Σαν να την είχαν κιόλας ζήσει. «Εδώ περάσαμε πόλεμο. Αυτό θα φοβηθούμε;».
Περιμένοντας στις ουρές των τραπεζών, οι Κύπριοι θυμήθηκαν τη συμφορά του ’74. Την είχαμε δει κι εδώ, στις πιο δύσκολές μας στιγμές, αυτή την υπεράνθρωπη ψυχραιμία. Την είχαμε ακούσει από την πρώτη μεταπολεμική γενιά, που κοιμόταν στο χώμα και τρεφόταν στα σχολικά συσσίτια. «Για τα παιδιά μου μόνο φοβάμαι. Εγώ τι να φοβηθώ;», έλεγαν.
Η Ιστορία είναι σε όλους χρήσιμη. Οχι τόσο σε αυτούς που τη βίωσαν και τη μαρτυρούν. Οσο σε εκείνους που ενδίδουν στον πειρασμό να την αλέσουν ως πρώτη ύλη για θούριους και αναθέματα. Εκείνοι έχουν περισσότερο ανάγκη να επινοήσουν ένα παρελθόν, για να χαλιναγωγούν το παρόν που αντιστέκεται στις ταξινομήσεις τους.
Οχι. Τα χιτλερικά μελανώματα στο άνω χείλος της Μέρκελ δεν είναι παραχάραξη της Ιστορίας. Είναι παρανάγνωση του παρόντος. Είναι η αδυναμία του ανιστόρητου να στοχαστεί τη σύνθετη εποχή του. Η αδυναμία του να σκεφτεί τι κομίζει ένας κόσμος όπου τα δεινά ενός νησιού στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο κυριαρχούν στη δημόσια ζωή του Βερολίνου.
Μακάρι να είχαν δίκιο αυτοί που διαιρούν τον κόσμο σε καλούς και κακούς. Μακάρι να είχαν δίκιο όσοι προφητεύουν ότι η Ιστορία, να!, όπου να ‘ναι θα τελειώσει, με έναν κατακλυσμό, έναν πόλεμο ή μια επανάσταση. Θα ήταν όλα πιο εύκολα…
Ομως, οι παλαίμαχοι Κύπριοι το ξέρουν. Ο κόσμος δεν είναι επίπεδος. Το μέλλον δεν κερδίζεται με ένα «ναι» ή ένα «όχι».













