[Προβολείς] Νεκροζώντανοι στο Κύτταρο

Τα πάνω-κάτω έχουν έρθει σ’ αυτήν τη χώρα και μόνο τον Αραβαντινό βλέπω να παραμένει ακλόνητος. Οι εμφανίσεις του στα μίντια κάθε που έχουμε απόδραση φυλακισμένων μού τονώνουν κάπως την πίστη στις αρχαίες βεβαιότητες που δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν. Με την ίδια αμφιθυμία παρακολουθώ και το νεκροζώντανο έθιμο των παρελάσεων. Αν πρόκειται να πληρώνουμε έναν σκασμό λεφτά σε μέτρα προστασίας μόνο και μόνο για να αναρρώσει η «Σπίθα», χίλιες φορές καλύτερα να τις καταργήσουμε. Αλλη χρησιμότητα δεν βλέπω, ιδίως από τότε που δυσκόλεψαν και τα πλονζόν των φωτορεπόρτερ κάτω από τα μίνι των μαθητριών. Ενσταντανέ που έμοιαζαν με γυναικολογική εξέταση και εθνικοί αναστοχασμοί στα όρια της παιδεραστίας.

Φυσάει πολύ ο κακός ο Μάρτιος και δεν μπορώ να κρατήσω τη φούστα μου στη θέση της. Ενός λεπτού άπνοια θα ήταν ό,τι πρέπει. Να μην κοπανάει η τέντα τού απέναντι, να μην ξεφυλλίζονται «αέρα πατέρα» και οι ποιητικές συλλογές, μέρα που ήταν. Αν ήξερε ο Ανδρέας Κάλβος σε τι πατριδοκάπηλους παρέδωσε, θα μας απαγόρευε ρητά τη χρήση. Αν είχε κι ο Καρυωτάκης υπόψη του την ΑΔΕΔΥ και το πελατειακό κράτος δεν θα έγραφε ποτέ τους «Δημόσιους υπάλληλους». Αυτή είναι η προκαταβολή μου για την επόμενη Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης, οψέποτε την ξαναγιορτάσουμε.