[Προβολείς] Πάλι δικά μας θα ΄ναι

Τα γέλια που κάναμε με την εκλογή του Πάπα ήταν σίγουρο ότι θα μας έβγαιναν ξινά. Πάει μόλις μια βδομάδα κι όμως μου φαίνεται σαν αιώνας τότε που η καπνούρα από το τζάκι της Καπέλα Σιξτίνα είχε πνίξει τα πρωτοσέλιδα του παγκόσμιου Τύπου, γκουχ. Αλλά και τα καπέλα των καρδιναλίων ήταν κι αυτά υπέροχα. Ροζ φούξια τρίκοχα, να θυμηθώ να τα ξεπατικώσω. Εδώ σε θέλω: Τιάρα παπική ή το σακάκι – παντελόνι της κόρης του γερμανού πάστορα; Κάλλιο σαρίκι τούρκικο με προτρέπουν όσοι ξέρουν πόσο εκκεντρική μπορώ να γίνω. Ωραία, λοιπόν, θα το φορέσω κι ας πέσω σε τρανς.

Ορίστε, νιώθω ήδη σαν να βρίσκομαι στην Αγια-Σοφιά και συγκεκριμένα στις 16 Ιουλίου του 1054, τότε που ο απεσταλμένος του Πάπα καρδινάλιος Ουμβέρτος ακούμπησε επιδεικτικά πάνω στην Αγία Τράπεζα τη βούλα του αφορισμού. Πώς θα αντιδράσει άραγε ο πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος απέναντι στην παράλογη απαίτηση του Πάπα Λέοντος Θ’ να βάλει χέρι στο παγκάρι των βυζαντινών επαρχιών της Νότιας Ιταλίας; Μαθαίνω ότι ένας ψοφοδεής διάκος έτρεξε πίσω από τον Ουμβέρτο εκλιπαρώντας τον να ανακαλέσει τον αφορισμό. Ο καρδινάλιος, όμως, φεύγοντας βρόντηξε δυνατά πίσω του τη δυτική πύλη της Βασιλεύουσας. «Κομμένοι. Από εδώ και πέρα, τα παράπονά σας στον Ζεράρ Ντεπαρντιέ» φέρεται να είπε, εγώ όμως δεν άκουσα τίποτα.