[Αγιογραφίες] Θητείες

ΣΥΝΕΔΡΙΟ και εκλογές για ανάδειξη νέου προεδρείου έχει η ΓΣΕΕ. Την τρίτη του θητεία διεκδικεί ο Γιάννης Παναγόπουλος. Μόνο που στη διαδρομή έχουν αλλάξει πολλά, και περισσότερο από όλους το ξέρει ο ίδιος. 
ΖΕΙ ο συνδικαλισμός μετά το Μνημόνιο; Το ερώτημα απηχεί κάπως την απορία της γοργόνας για τον Μεγαλέξαντρο. Εχει δηλαδή μυθολογικό χαρακτήρα. Σε μια χώρα που πάει στο ΔΝΤ το πρώτο θύμα είναι οι εργασιακές σχέσεις. Οχι μόνο γιατί γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί ένα φιλελεύθερο μοντέλο. Αλλά και γιατί οι τυφλές συγκρούσεις μπορεί καμιά φορά να φέρουν το αντίστροφο αποτέλεσμα. Πριν από δύο χρόνια, στο Βανκούβερ, όπου συνερχόταν η παγκόσμια ομοσπονδία εργατικών συνδικάτων, ο Παναγόπουλος είχε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα με αργεντινούς συνδικαλιστές. Στην Αργεντινή η μετωπική αντιπαράθεση των συνδικάτων με την κυβέρνηση είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυσή τους. Χρειάστηκε να περάσει μία δεκαετία για να αρχίσουν να αναδημιουργούνται. 
ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ κατά μέρος τη διεθνή προοπτική, η ΓΣΕΕ δεν έχει σημαντικές αλλαγές συσχετισμών. Κυρίαρχη εκεί στα χρόνια της Μεταπολίτευσης είναι η ΠΑΣΚΕ, η παράταξη της οποίας ηγείται ο Παναγόπουλος και η οποία ήταν προσκείμενη στο ΠΑΣΟΚ. «Ηταν προσκείμενη», γιατί από το Μνημόνιο και μετά η παράταξη επιχειρεί να πάρει τις αποστάσεις της από την Ιπποκράτους. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι ο πρώτος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ που, στο εσωκομματικό πεδίο, δεν έχει την πλήρη στήριξη των πράσινων συνδικαλιστών, όπως είχε γίνει τόσο με τον Γιώργο Παπανδρέου όσο και με τον Κώστα Σημίτη. Παρ’ όλα αυτά, οι σχέσεις είναι κόσμιες. Σε αντίθεση με τη ΔΑΚΕ, όπου είχαμε παρατράγουδα και ρίψεις νερού στη Συγγρού. 
Ο Παναγόπουλος και οι συν αυτώ επιχειρούν να μετεξελιχθούν σε συνδικαλιστικό εκφραστή αυτού που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως ευρύτερη δημοκρατική παράταξη. Την ίδια ώρα στον χώρο της ΠΑΣΚΕ έχει εκδηλωθεί μια ομάδα που κατεβαίνει αυτόνομα στο συνέδριο ως ΕΜΕΙΣ, έχοντας στο βάθος τον Νίκο Φωτόπουλο και στο προσκήνιο πρόσωπα όπως η Σταυρούλα Σαλουφάκου, ο Μιχάλης Κουρουτός και η Μεταξία Στεκουλέα. Η Σαλουφάκου δεν είναι ακριβώς χθεσινή. Επί Παπανδρέου ήταν και στην ευρωλίστα και στο Επικρατείας. Παρ’ όλα αυτά, η ομάδα του ΕΜΕΙΣ επιχειρεί να λειτουργήσει ως ομάδα κρούσης για να ραγίσει την ΠΑΣΚΕ και μάλιστα με τρόπο που να την κάνει να φαίνεται σαν Δούρειος Ιππος του ΣΥΡΙΖΑ, κρίνοντας από κάποιες κινήσεις στο παρασκήνιο. Οι προσωπικές φιλοδοξίες διαφόρων δεν είναι εντελώς άσχετες με όλα αυτά. 
ΟΙ αριθμητικοί συσχετισμοί δεν φαίνονται, πάντως, δραματικοί. Αν οι εκτιμήσεις δικαιωθούν, τότε η παράταξη του Παναγόπουλου από 22 που είχε στην Εκτελεστική χάνει πέντε. Στις αρχαιρεσίες του Συνεδρίου μπορεί να πάρει 17 ή 18 – άρα να παραμείνει κυρίαρχη. Η ΔΑΚΕ εκτιμάται ότι θα πάρει 11 και το ΚΚΕ θα πάρει 10, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει τέσσερις ή πέντε. Κρίσιμο είναι αν το ΕΜΕΙΣ θα εκλέξει 2 ή 3. Μόνο στη δεύτερη περίπτωση μπαίνει στην Εκτελεστική. Διαφορετικά μένει απέξω, άρα ο αντίκτυπος της παρουσίας του θα είναι περιορισμένος. 
ΜΕ απλά λόγια, λοιπόν, στο συνέδριο της ΓΣΕΕ θα φανεί οριστικά αν και σε ποιον βαθμό έχουμε αλλαγή ισορροπιών μέσα στην ΠΑΣΚΕ. Ή, εν πάση περιπτώσει, στον χώρο που η ΠΑΣΚΕ ιστορικά εξέφραζε. Την ίδια ώρα η επανεκλογή του Παναγόπουλου – που είναι έντονα κριτικός απέναντι στο Μνημόνιο – θα μετρήσει διαφορετικά από τις προηγούμενες φορές. Και αυτό γιατί θα συνιστά επιδοκιμασία σε ένα ύφος ήπιο, σε διακριτή αντίθεση με τις έξαλλες μηδενιστικές φωνές που έχουν αρχίσει να ακούγονται στο συνδικαλιστικό κίνημα, χωρίς όμως δυνατότητα να επικρατήσουν.