[Ενστάσεις] Φασιστοφάγοι

Η δήλωση του ποδοσφαιριστή Κατίδη της ΑΕΚ μοιάζει με κανονική δήλωση μετανοίας. Ε, και; Εμείς συνεχίζουμε να θέλουμε το κεφάλι του. Εγκλημάτησε.

Ποιο ήταν το έγκλημά του; Χαιρέτισε ναζιστικά μόλις έβαλε ένα γκολ. Τα αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας λειτούργησαν και ιδού. Η ΕΠΟ τιμώρησε με ισόβιο αποκλεισμό από την εθνική ομάδα τον παίκτη, οι οπαδοί της ομάδας του στην πραγματικότητα του κόψανε την μπάλα, στο βαθύ Ιντερνετ τον πέρασαν γενεές δεκατέσσερις και η γερμανική σκανδαλοθηρική «Μπιλτ» τον αποκάλεσε «χιτλερίσκο της Ελλάδας» – ή κάτι τέτοιο.

Αποδόθηκε δικαιοσύνη; Αποδείχθηκε ότι η Ελλάδα έχει ισχυρά αμυντικά αντανακλαστικά έναντι του ρατσισμού και του ναζισμού ώστε να μην ανέχεται ούτε τους συμβολισμούς του;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Το ότι ο Κατίδης έπρεπε να τιμωρηθεί δεν χωρά αμφιβολία. Απόδοση δικαιοσύνης στις δημοκρατίες, ωστόσο, δεν σημαίνει εξόντωση – ό,τι το σωφρονιστικό σύστημα εμπέδωσε με αγώνες και τόλμη για να καμφθούν οι συντηρητικές αντιρρήσεις (οι αριστεροί ας ξαναδιαβάσουν τον Φουκό, το «Επιτήρηση και τιμωρία»), η συλλογική κρίση το έχει γραμμένο: η συλλογική κρίση ψάχνει αποδιοπομπαίους για να τους λιντσάρει.  

Από την άλλη, οι Ελληνες έχουν ανεχθεί τον ρατσισμό, ακόμα και στις βίαιες εκδοχές του, ως κυρίαρχο λόγο. Ο εθνολαϊκισμός και ο εθνοχουλιγκανισμός ήταν κυρίαρχη ιδεολογία την περίοδο της ευμάρειας, αλλά δεν μας απασχολούσε ιδιαίτερα – τότε, βλέπετε, κερδίζαμε.

Θυμηθείτε. Το καλοκαίρι του 2004, μετά την κατάκτηση του Euro στο ποδόσφαιρο, πλήθη ξεχύθηκαν στους δρόμους δέρνοντας και μαχαιρώνοντας αλλοδαπούς – ενώ το σύνθημα «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ…» δονούσε, πρωτίστως, τις κερκίδες. Στις 26 Αυγούστου 2004, οι θεατές του τελικού αγώνα πόλο γυναικών, στον οποίο η Ιταλία νίκησε την Ελλάδα, τραγουδούσαν τον ελληνικό εθνικό ύμνο στην απονομή, μάλιστα μπροστά στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, που δεν αντέδρασε. Ο τότε αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, στις 27 Αυγούστου 2004, αναφερόμενος στους Κεντέρη – Θάνου, προέτρεπε να μη «βγάζουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια». Αυτά, και άλλα πολλά, τότε, δεν επέσυραν την οργή μας. Τα διακινούσαν ισχυροί, νικητές, πολλοί. Κάτι χειρότερο: μας εξέφραζαν. Πιστεύαμε ότι μας βοηθούσε το ακαταμάχητο ελληνικό DNA – ο Πρωθυπουργός το πιστεύει ακόμα.

Από τότε, άλλαξαν πολλά. Ο ριζοσπαστικός εθνικιστικός εξτρεμισμός βρήκε κομματική έκφραση, ενώ μεγάλο τμήμα του πολιτικού κόσμου, χωρίς προτάσεις διεξόδου από την κρίση, δίνει νόημα στον εύκολο αντιφασισμό, στη φασιστοφαγία. Ο,τι κατάπινε τότε, τώρα το προγκάρει επιδεικτικά.