[Προβολείς] Η Γκόλφω φορούσε μαύρα

Τα βουκολικά ειδύλλια με τραβούν σαν μαγνήτης. Ξυπνούν την κυτταρική μου μνήμη που απαιτεί εδώ και τώρα ανάταση, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω τριγύρω. Κάπως έτσι, προχθές βράδυ επιχείρησα μακροβούτι και βγήκα με τη μία στην Πανεπιστημίου, στο Rex, αποφεύγοντας το εαρινό μπλόκο των «Αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα.   

Λένε ότι ο Μπετόβεν ήταν  θεόκουφος όταν τελείωνε την 9η Συμφωνία και ότι ο Σπύρος Περεσιάδης ήταν ολότελα τυφλός όταν έγραφε την Γκόλφω. Από αυτής της απόψεως, δικαιολογώ απολύτως το πίσσα – κατράμι του σκηνικού και τις κατάμαυρες φουστανελίτσες  των μελών του θιάσου. Μοναδική εξαίρεση, ο αυτοσχεδιαστικός τσάμικος του Αγγελου Παπαδημητρίου που τράβηξε την παράσταση κατά κει που ντρεπόταν να πάει από μόνη της: στο ολόφωτο, στο ντελιριακό, στην ανάταση που σας έλεγα παραπάνω.

Να, από κάτι τέτοιες πρωτοβουλίες θέλω να πιστεύω ότι θα σωθούμε κι εμείς μια μέρα. Να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να ρίξουν  καμιά δημιουργική γυροβολιά οι δικοί μας άνθρωποι. Και σάμπως δεν υπάρχει ρόστερ; Λεγεών. Αν δεν πάρουν πρωτοβουλία, αν μ’ αφήσουν έτσι αδίκως να αγωνιώ και να δαιμονίζομαι, εγώ θα πάρω τα βουνά, θα κάνω το δικό μου.

Γιατί, όπως λέει κι ο ποιητής «ήθελα να ‘μουν τσέλιγκας, να ‘μουν κι ένας σκουτέρης, να πάω να ζήσω στο μαντρί, στην ερημιά, στα δάσα». Ε, ναι λοιπόν, στα δάσα.