Η ελληνική κυβέρνηση εξέφρασε τη διάθεση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των υπερχρεωμένων νοικοκυριών και των λεγόμενων «κόκκινων δανείων».
Πρωτοβουλία ορθή. Ούτως ή άλλως, τα νοικοκυριά καταρρέουν από το βάρος των φόρων, της ανεργίας και της περικοπής των εισοδημάτων τους. Από κάπου πρέπει να ελαφρώσουν.
Θα έλεγα μάλιστα ότι χρειάζεται να προβλεφθούν ευνοϊκές ρυθμίσεις δανείων και για τους συνεπείς δανειολήπτες – διότι δεν γίνεται στη χώρα αυτή να πριμοδοτούνται πάντα οι μπαταχτσήδες και οι άλλοι να πληρώνουν τις έκτακτες εισφορές!
Επί της διαδικασίας, η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά την κυβέρνηση, το τραπεζικό σύστημα, άντε και την Τράπεζα της Ελλάδος που εποπτεύει το τραπεζικό σύστημα. Κανέναν άλλον.
Ελα όμως που ξαφνικά και από το πουθενά μπλέχτηκε στην κουβέντα και η τρόικα, παρότι δεν έχει καμία αρμοδιότητα, ούτε δικαιούται να φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν.
[Και μην ακούω σαχλαμάρες ότι μια τέτοια ρύθμιση θα αυξήσει (δήθεν) τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών. Διότι τα μεγέθη της ανακεφαλαιοποίησης έχουν ήδη προσδιοριστεί και όσα ήταν να πάρουν οι Τράπεζες, τα έχουν ήδη πάρει!]
Η αναρμόδια τρόικα λοιπόν επιχείρησε να βάλει φρένο σε μια διευθέτηση, την οποία χαρακτήρισε «πολύ γενναιόδωρη» για τους δανειολήπτες.
Γιατί όμως ανακατεύεται;
Η μία εξήγηση είναι ότι η τρόικα επιχειρεί να ασκήσει εποπτεία όχι μόνο στην εφαρμογή του Μνημονίου αλλά στο σύνολο της διακυβέρνησης της χώρας. Κάτι σαν Colonial Office, δηλαδή!..
Η άλλη εξήγηση είναι ότι οι Τράπεζες (που φοβούνται ότι ίσως χάσουν λεφτά) έβαλαν την Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία έβαλε την τρόικα να μπλοκάρει το θέμα.
Υπενθυμίζω ότι υπάρχει και προηγούμενο. Η ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε πρόσφατα και στα εργασιακά, όταν πάλι οι Τράπεζες έβαλαν την Τράπεζα της Ελλάδος να βάλει την τρόικα να μειώσει το ύψος των αποζημιώσεων απολύσεως.
Με άλλα λόγια, μια πρωτοβουλία της κυβέρνησης που θα μπορούσε να ανακουφίσει χιλιάδες νοικοκυριά μπλοκάρεται όχι για αντικειμενικούς λόγους αλλά επειδή ένα ιδιότυπο πλέγμα συμφερόντων θεωρεί ότι αντικρούει τα συμφέροντά του.
Λυπάμαι αλλά τέτοιες συμπεριφορές στη σημερινή κατάσταση του τόπου δικαιούνται μόνο έναν χαρακτηρισμό: είναι αποκρουστικές.
Κι αν οι Τράπεζες που αποτελούν ιδιωτικούς οργανισμούς έχουν έστω τη δικαιολογία ότι προσπαθούν να προστατεύσουν την τσέπη τους, ποια δικαιολογία μπορεί άραγε να επικαλεστεί ένας δημόσιος οργανισμός όπως η Τράπεζα της Ελλάδος;
Εκτός και αν ούτε αυτή έχει ανάμειξη στην υπόθεση.
Και τότε θα πρέπει η τρόικα να εξηγήσει αν επιδιώκει να αναλάβει ευθέως τη διακυβέρνηση του τόπου ή αν απλώς ενδιαφέρεται να βγάλει κανένα φράγκο.