[Προβολείς] Βαλσαμωμένος Ούγκο

Είδα κι εγώ τον Μάο ταριχευμένο. Είχε μια ζέστη στην Τιενανμέν που έλειωνε τον σκελετό των γυαλιών μου. Οι ουρές έξω από το Μαυσωλείο ήταν σαν το Σινικό Τείχος. Πολλοί κρατούσαν πλαστικά λουλούδια, αγορασμένα από το διαπιστευμένο κιόσκι. Τα έριχναν στην τάφρο που περιόριζε την εγγύτητα με το αναδυόμενο νεκροκρέβατο και μετά ο νεωκόρος τα μάζευε και τα πήγαινε ξανά για πούλημα. Λογικό: οι ζωντανοί με τους ζωντανούς κι οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους. Τα πλαστικά λουλούδια όμως; Στα ελληνικά μου μάτια φάνηκαν σαν προσβολή νεκρού. Αργότερα κατάλαβα ότι ακόμη κι αυτό είχε τη λογική του. Κι αν μέσα από τα φρέσκα λουλούδια πεταγόταν αίφνης ένας μπάμπουρας, ένας κόκκος γύρεως; Γύρευε τι επιπτώσεις θα είχε στα κέφια και στη φυσική κατάσταση του Μεγάλου Τιμονιέρη. Ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, κοντά σαράντα χρόνια πεθαμένος κι όμως παρουσίαζε μια φρεσκαδούρα που δεν την είχε ούτε όταν ήταν ζωντανός. Φρύδια – μαλλιά κοράκου χρώμα κι ένα μάγουλο τόσο ρόδινο που επ’ ουδενί δικαιολογείται από τα στάνταρ της κινέζικης φυλής.         

Θυμάμαι ένα βαλσαμωμένο γεράκι με μάτια χάντρες και σκοροφαγωμένα φτερά στο ράφι ενός πουλολόγου στην Καλαμάτα. Η μάνα μου δεν μας άφηνε να πηγαίνουμε κοντά μην αρπάξουμε καμιά αρρώστια. Θυμάμαι και μια συλλογή από πεταλούδες καρφιτσωμένες σ’ ένα κάδρο. Ακόμα έχω πόνους στο στήθος.