Πίσω από το αυστηρό πρόσωπο με το μαύρο πυκνό μουστάκι κρύβεται ένας ήσυχος, απλός άνθρωπος. Ο αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας, ο Νικολάς Μαντούρο, είναι ακριβώς το αντίθετο από τον χαρισματικό μέντορά του. Ενόψει της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης χωρίς τον Κομαντάντε, για πρώτη φορά έπειτα από 14 χρόνια, ο πρώην συνδικαλιστής και νυν υποψήφιος διάδοχος του Ούγκο Τσάβες είναι επιφορτισμένος με την πιο δύσκολη αποστολή: να πείσει τους τσαβίστας να αποδεχθούν την κληρονομιά μιας σοσιαλιστικής επανάστασης, η οποία άντλησε τη δύναμή της πιο πολύ από την αγάπη προς τον ηγέτη της, παρά από την πίστη προς την ίδια την επανάσταση.
«Ακούστε με καλά. Εάν κάτι μού συμβεί και δεν μπορώ πλέον να ασκήσω τα καθήκοντά μου, σας ζητώ να ψηφίσετε τον Νικολάς Μαντούρο ως πρόεδρο της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας. Σας το ζητώ από τα βάθη της καρδιάς μου». Στις 8 Δεκεμβρίου, στην τελευταία δημόσια εμφάνισή του στην κρατική ραδιοτηλεόραση, ο Ούγκο Τσάβες έχρισε τον διάδοχό του. «Είναι ο απόλυτος επαναστάτης, ένας άνδρας με μεγάλη εμπειρία παρά τη νεότητά του, με τεράστια αφοσίωση και ικανότητα να δουλέψει, να ηγηθεί και να χειριστεί τις πιο δύσκολες καταστάσεις» είπε, πλέκοντας το εγκώμιο του Μαντούρο. Με τη βεβαιότητα πια για τον άνθρωπο που άφησε στο πόστο του, ο Τσάβες κίνησε για την Αβάνα και την τελευταία του προσπάθεια να νικήσει τον καρκίνο.
Από την επομένη κιόλας της αποχώρησης του προέδρου, αυτός ο άνθρωπος, ο πρώην οδηγός λεωφορείου που κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Τσάβες, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή. Σε αυτόν έλαχε ο κλήρος του αγγελιαφόρου άσχημων ειδήσεων, αυτός ήταν από τους ελάχιστους συνεργάτες του Τσάβες που γνώριζε με κάθε λεπτομέρεια την κλινική του κατάσταση –μια υπόθεση που σχεδόν δύο χρόνια τώρα αντιμετωπιζόταν ως άκρως απόρρητο κρατικό μυστικό.
Φίλος του Τσάβες από το πραξικόπημα του ’92 και τα χρόνια της φυλακής, ο Μαντούρο ηγήθηκε τότε της εκστρατείας για την απελευθέρωσή του. Εκτοτε δεν έφυγε ποτέ από το πλευρό του. Το 2006 διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών και μετά την καθαρή εκλογική νίκη του Τσάβες, τον περασμένο Οκτώβριο, αντιπρόεδρος της χώρας.
ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ. «Στην πολιτική σκακιέρα, ο Νικολάς Μαντούρο βρίσκεται πολύ αριστερά, χωρίς όμως να είναι ακραίος», εκτιμά κολομβιανός διπλωμάτης. «Ξέρει να ακούει τον συνομιλητή του και να διαπραγματεύεται», προσθέτει. Ανθρωποι του στενού περιβάλλοντός του μιλούν για έναν ήρεμο άνδρα με πνευματικές ανησυχίες, που είχε ταξιδέψει αρκετές φορές με τη σύζυγό του στην Ινδία για να παρακολουθήσει από κοντά τις διδαχές του ινδού γκουρού Σάθια Σάι Μπάμπα. «Δεν είναι από εκείνους που μιλούν δυνατά. Εχει όμως τη στόφα του διπλωμάτη, είναι πάντα ανοιχτός στον διάλογο» σχολιάζει στη «Μοντ» ο Ρικάρντο Σούκρε, πολιτικός επιστήμονας στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας. Πολιτικοί αναλυτές προσθέτουν στα συν τού πολιτικού προφίλ του την ικανότητά του να κρατάει ενωμένες όλες τις πολιτικές φατρίες. Οι στενοί δεσμοί με το κουβανικό καθεστώς αποτελούν έναν ακόμη άσο κρυμμένο στο μανίκι του Μαντούρο. Για τον αντιπολιτευόμενο Τύπο της Βενεζουέλας, ο Μαντούρο είναι ο άνθρωπος των Κουβανών, ο μοναδικός που μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερότητα της μπολιβαριανής κυβέρνησης την οποία επιθυμούν διακαώς οι αδελφοί Κάστρο.
Αν και εξοικειωμένος πλέον με τη διαρκή έκθεση στα λατινοαμερικάνικα Μέσα, ο Μαντούρο φροντίζει να κρατάει την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον άνθρωπο Μαντούρο και όχι τον πολιτικό. Γεννήθηκε το 1962 στο Καράκας και μεγάλωσε σε μία μεσοαστική οικογένεια. Είναι παντρεμένος για δεύτερη φορά με τη Σίλια Φλόρες, στρατευμένη δικηγόρο, βουλευτή και πρόεδρο του Κοινοβουλίου. Εχει έναν γιο από τον πρώτο του γάμο.
Led Zeppelin. Οι πολιτικές τάσεις του άρχισαν να διαφαίνονται κατά την εφηβεία του, όταν «γνωρίστηκε» για πρώτη φορά με τον Μάο και τους Led Zeppelin. Μαθητής λυκείου ακόμη, ο Μαντούρο έγινε μέλος της Σοσιαλιστικής Λίγκας, ενός μαοϊκού κόμματος το οποίο αποτέλεσε το προοίμιο της συνδικαλιστικής δράσης του. Δεν σπούδασε. Παράτησε το σχολείο και για πολλά χρόνια έβγαζε τα προς το ζην ως οδηγός λεωφορείου. Ο ίδιος επικρίθηκε από την «μπουρζουαζία» για τη φτωχή εκπαίδευσή του. Και ακόμη περισσότερο ο Τσάβες όταν του εμπιστεύθηκε το υπουργείο Εξωτερικών το 2006.
Από τότε άρχισε να αλλάζει προφίλ. Γρήγορα υιοθέτησε τη γραμμή του προέδρου και επιδόθηκε μαζί του στη «δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου, ελεύθερου από την ηγεμονία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού». Μέχρι στιγμής, τα πάει καλά στον ρόλο του. Σίγουρα όμως δεν έχει ούτε το χάρισμα, ούτε το ρητορικό ταλέντο του Κομαντάντε. Από την άλλη, σχολιάζει ο πολιτικός αναλυτής Ιγκνάσιο Αβάλος, «κανείς δεν τα έχει».
Σχόλια
