[Προβολείς] Μας ψεκάζουν με Οσκαρ

Εστω, λοιπόν, ότι τα Οσκαρ παραείναι θεσμικά για να είναι αληθινά. Και μέχρι το πρωί να ξημεροβραδιαζόμασταν οι μισοί δεν θα συμφωνούσαμε με τους άλλους μισούς για το αν άξιζε χρυσάφι η υπόκωφη μανία του Ντάνιελ Ντέι-Λιούις ή η μέθοδος στην τρέλα του Χοακίν Φίνιξ.

Να όμως που μέσα στη φιέστα της συντεχνίας ένα 10χρονο κορίτσι του ανεξάρτητου κινηματογράφου έφυγε με μια ιστορική υποψηφιότητα για καλύτερη ηθοποιό καταργώντας τα κλισέ του «φτασμένου» που πρέπει να τα έχει καλά με το σύστημα για να βρει ένα ρολάκι στο Χόλιγουντ. Να όμως που η 24χρονη Αντέλ, με φιζίκ εντελώς ακατάλληλο για πατενταρισμένο σταριλίκι, αποχώρησε με το Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού (το πρώτο για ταινία του Τζέιμς Μποντ – άλλο ένα ταμπού που περνάει στην ιστορία).

Ολα αυτά, ας μην ξεχνιόμαστε, μέσα στο βασίλειο της politically correct Ακαδημίας, όπου έχουν κράτος κι εξουσία τα σωματεία και η αόρατος χειρ των διαπλεκόμενων συμφερόντων. Είναι πολύ εύκολη μια τέτοια καταγγελία για την εγχώρια αριστερόστροφη κριτική, που είδε δάκτυλο της CIA στη νίκη του «Argo» και είναι έτοιμη να αφορίσει το «Zero Dark Thirty» επειδή μας ψεκάζει με προπαγάνδα. Μια αντίστοιχη καταγγελία για τους εγχώριους «Φωτόπουλους της τέχνης» σπανίζει, ακόμη και αν πρόκειται για τις χαμένες ευκαιρίες 24χρονων καλλιτεχνών. Μια υπενθύμιση έστω για το ακέφαλο επί έξι μήνες Εθνικό Θέατρο και το εμφυλιοπολεμικό ΚΘΒΕ.