[Προβολείς] Σεραφείμ εξ ακανθών

Αισθάνθηκε την ανάγκη να απαντήσει ο Μητροπολίτης Πειραιώς. Ενιωσε αδικημένος επειδή ο «ελλογιμώτατος κ. Σταύρος Ζουμπουλάκης» συμπεριέλαβε το όνομά του στο βιβλίο «Χρυσή Αυγή και Εκκλησία». Και εξαπέλυσε μία από τις δοκιμασμένες ιερεμειάδες, όπου η ρασοφορεμένη ειρωνεία παίζει κρυφτούλι με τη στρεψοδικία. Ευτυχώς, όμως, ο δαίμονας του τυπογραφείου αποκατέστησε την τάξη σε ένα σημείο της ανακοίνωσης: «Ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός προβάλλει και καλώς προβάλλει τον εθνικισμό ως αγάπη στην πατρίδα μέσα σε ένα εθνικομηδενιστικό και κακώς εννοούμενο πολυπολιτισμικό περιβάλλον».

Τον φαντάζεται κανείς να κηρύσσει ιερό πόλεμο εντός της μητρόπολής του, αναπαράγοντας αντίστοιχα τσιτάτα καφενειακής λογικής. Τον φαντάζεται ωσεί παρόντα στο Χυτήριο να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, μαζί με τα αρματοζωσμένα χερουβείμ του Θεού. Ακούει σχεδόν την αγανάκτησή του όταν μαθαίνει για την πεφωτισμένη άποψη του Μητροπολίτη Σιατίστης Παύλου. Τον βλέπει να φοράει το φωτοστέφανο του οσιομάρτυρα κάθε φορά που τον προσμετρούν στις δυνάμεις της συντήρησης.  Αυτό ήθελε πάντα η ανάδελφη ορθοδοξία του. Κλειστούς ορίζοντες, κλειστά στόματα, μάτια ερμητικά κλειστά.

Και για την ταμπακέρα, κουβέντα: για την ανάγκη να καταδικάσει σύσσωμη η Εκκλησία ενέργειες που εμπίπτουν πλέον στο Ποινικό Δίκαιο.

Τι τα θέλετε, κύριε Σεραφείμ μου; Αυτόν που δεν αδικεί ο ίδιος τον εαυτό του δεν μπορεί να τον βλάψει κανείς.