[Προβολείς] Κοντσέρτο για κατσαρόλες

Το προμόσιον είναι πλέον εκκωφαντικό. Πριν από κάθε συναυλία σε βελούδινους πολυχώρους, πριν από κάθε μπρεχτική παράσταση για το κακό και τ’ άδικο, οι έλληνες καλλιτέχνες χτυπάνε τις κατσαρόλες της οργής. Οι συνεντεύξεις τους είναι το φλιπσάιντ ενός σουξέ που αναζητούν με μανία στην άνυδρη, συρρικνωμένη αγορά. Ανάμεσά τους ορισμένοι που τραγούδησαν τα ντέρτια της Μεταπολίτευσης, πήραν συμπληρώματα κομματικής νομιμοφροσύνης σε γιορτές νεολαίας κι έγραψαν θούριους μες στους μπαξέδες.

Η σοδειά των τελευταίων ημερών απέδωσε μερικούς «Εβραιοναζήδες» (πιο άκυρος δεν υπήρξε ποτέ ο Τζίμης Πανούσης), τη γερμανόφερτη «δημοκρατική χούντα» (το κοπιράιτ εδώ να δοθεί στον συνθέτη Βασίλη Δημητρίου) και τον Σόιμπλε στο μυθιστορηματικό ρόλο ενός Ναζί.

Η ανυπότακτη μιζέρια των «αντιστασιακών» κυκλοφορεί πλέον σε κουπλέ ή ρεφρέν, δελτία Τύπου δίκην μανιφέστου και αντιμνημονιακές διασκευές αρχαίου θεάτρου. Το έχουμε ξαναδεί το βαριετέ. Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που τα διαπιστευτήρια προοδευτικότητας είχαν συνδεθεί με την άποψη των λαϊκών αοιδών για τα έργα και τις ημέρες του Τζορτζ Μπους του νεότερου. Το να αναλύει πάντως ο Notis την απόφαση του Δικαστηρίου της Φλόριδας είναι σαν να επικαλείται ο Πάνος Καμμένος τον Αϊνστάιν εναντίον του Μνημονίου (γεγονός, παρεμπιπτόντως).  

Τις επόμενες ημέρες θα φορεθεί πολύ η άποψη για τον Μπέπε Γκρίλο. Και πολλοί θα ξορκίσουν εκείνον που τους μοιάζει.