[Αγιογραφίες] Τρικλοποδιές

ΜΙΑ απ’ όλες τις παρομοιώσεις που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς για το ΠΑΣΟΚ αυτή την περίοδο είναι και το μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού. Με τον Βαγγέλη Βενιζέλο ως μοντέλο για το αναγκαίο γλυπτό, ο οποίος να έχει στο σώμα του διάφορα βέλη. Αλλά να αντέχει.

Η αλήθεια είναι πως ο κατάλογος παθών του προέδρου του ΠΑΣΟΚ είναι ατελείωτος. Από τη δοκιμασία των διπλών εκλογών έως τον Ακη, από τις ατασθαλίες Παπακωνσταντίνου στη λίστα Λαγκάρντ έως το μετέωρο βήμα του Γιώργου Παπανδρέου στο εξωτερικό, από τη νευρική κρίση των πενηντάρηδων που έμειναν εκτός εξουσίας για πρώτη φορά στην καριέρα τους έως τη γενική σύγχυση ενός κινήματος που δεν καταλαβαίνει πού βρίσκεται και, κυρίως, πού πάει. Ομολογουμένως, η άνετη εκλογή του Βενιζέλου από τη βάση πέρυσι τον Μάρτιο – και μάλιστα χωρίς αντίπαλο – ήταν αυτό που λένε οι Αγγλοσάξονες: «Too good to be true». Πολύ ωραία για να είναι πραγματική, δηλαδή.

ΦΑΝΤΑΖΟΤΑΝ κανείς ότι το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα ήταν μια πολιτική κάθαρση. Μια ευκαιρία για επανεκκίνηση και κουβέντα. Είχε υπολογίσει χωρίς την παρόρμηση των μεν να περιφράξουν το αμπέλι, τις μόνιμες παθολογίες των δε που ήθελαν να ελέγχουν τα πράγματα με όρους φοιτητικών εκλογών, αλλά και το μείγμα υστερίας και ανάγκης προσοχής που διακρίνει τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο. Προτού καλά καλά λοιπόν κάτσει η σκόνη από κάποιες ομαδοποιήσεις παικτών δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, η όλη ιστορία εκφυλίστηκε σε έναν καβγά για τα οργανωτικά.

ΕΙΝΑΙ, βεβαίως, σαν να σου δείχνουν το φεγγάρι και να κοιτάζεις το δάχτυλο. Ολοι αυτοί που προσπαθούν να ελέγξουν καταστάσεις δεν αντιλαμβάνονται ότι η κοινωνία δεν ασχολείται με το τελικό σκορ σε αριθμούς συνέδρων. Η κοινωνία περιμένει να ακούσει ένα πολιτικό μήνυμα που να βγάζει στοιχειωδώς νόημα. Ιδίως έπειτα από μία τριετία αίματος και δακρύων, όπου η Ελλάδα υπέστη τις συνέπειες ενός πολέμου χωρίς νεκρούς. Κάθε ελληνική οικογένεια έχει πλέον, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, υποστεί την κρίση.

ΑΥΤΗ είναι και η μεγάλη πολιτική δυσκολία του Βενιζέλου. Η ανάγκη να ισορροπήσει ανάμεσα στους μέσα – οι περισσότεροι από τους οποίους βλέπουν την πολιτική ως αυτοσκοπό – και στους έξω που αισθάνονται κάτι μεταξύ διάψευσης και προδοσίας από τον τρόπο που πολιτεύθηκε το ΠΑΣΟΚ από το 2010 και μετά. Μόνο ένας πολιτικός με δυνατό εγώ θα μπορούσε να αντεπεξέλθει σε μια τέτοια διπλή πίεση. Ακόμη περισσότερο: η διευθέτηση αυτής της κατάστασης θα αργήσει. Η μεγάλη πορεία του ΠΑΣΟΚ προς το ξέφωτο γίνεται βήμα βήμα και κάθε βήμα είναι βαρύ και βασανιστικό.

Ο Βενιζέλος λοιπόν έχει αντέξει ώς τώρα και πρέπει να συνεχίσει να αντέχει. Η περίπτωσή του έρχεται να μας θυμίσει ότι η αντοχή είναι στοιχείο που χρειάζεται στην πολιτική. Με εξαίρεση εκείνους που τους έρχονται όλα εύκολα και γρήγορα. Και το Συνέδριο ακόμη ένα βήμα είναι. Οι οργανωτικές τρικλοποδιές – έστω και αν είναι υλικό για παραπολιτικά – ενέχουν πάντοτε τον κίνδυνο ενός στραβοπατήματος. Ωστόσο, πέρα και πάνω από όλα αυτά, το κρίσιμο είναι να βρει ο Βενιζέλος έναν τρόπο να επανασυνδέσει το ΠΑΣΟΚ με την κοινωνία. Να βρει δηλαδή τις λέξεις και τα μηνύματα που θα κλείσουν το χάσμα που άνοιξε το 2010.