[Προβολείς] Ανατολικά του Καβαλιέρε

Είναι τυφλοί αυτοί οι Ρωμαίοι; Πώς τους πλανεύει κάθε φορά αυτός ο παλιάτσος; Πώς τους κερδίζει;

Ο Μπερλουσκόνι, λένε, είναι ένα είδος μεταθρησκευτικού μάγου. Απευθύνεται στο υποσυνείδητο των Ιταλών. Τους παρουσιάζεται ως η ωμή δύναμη που απενοχοποιεί τη μύχια δίψα για χρήμα, σεξ και εξουσία.

Γιατί να ψηφίσει κανείς έναν άχρωμο καθηγητή Οικονομικών που μιλάει με αριθμούς; Γιατί να μην ενδώσει σ’ έναν επαγγελματία διασκεδαστή που πουλάει με την ίδια ευκολία πότε αγανάκτηση και πότε μπαλαφάρα;

Μας είναι οικείοι αυτοί οι τρόποι. Οχι μόνο εδώ – ανατολικά της Ιταλίας – αλλά παντού όπου παίζεται το ριψοκίνδυνο άθλημα της δημοκρατίας. Κανείς δεν αγαπά τους αριθμούς. Η λογική, δυστυχώς, δεν κερδίζει εκλογές. Χρειάζεται και συναίσθημα. Σύνθημα και γοητεία.

Η Ιταλία δεν είναι μόνη. Συνέβη και θα συμβεί ξανά. Συνέβη πριν από δώδεκα χρόνια στην Αμερική με τον Μπους. Το παθαίνουν αυτό ακόμη και οι πιο στέρεες Δημοκρατίες. Παραδίδονται κάποτε στους λαοκόλακες και τους τσαρλατάνους. Πλανώνται, κλυδωνίζονται, αλλά τελικά επιστρέφουν στην τροχιά της προόδου. Τις συγκρατούν οι θεσμοί. Ακόμη κι αν η εξουσία παραδοθεί πρόσκαιρα στα χέρια ενός ανίδεου, οι θεσμοί επιβιώνουν και προστατεύουν την κοινωνία από τις παρορμήσεις της.

Ετσι συμβαίνει στις ώριμες Δημοκρατίες. Ομως εδώ στον Νότο ποιοι θεσμοί θα κρατούσαν την κοινωνία;

Εδώ, δυτικότερα της Τουρκίας, η εξαντλημένη Πολιτεία είναι πολύ ρηχή για να αντέξει ένα διάλειμμα από την Ιστορία.