[Προβολείς] Ιφχαριστούμι Ιλλάντα

Οπως ο Ζακ Ρογκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Αν ήμουνα στη θέση του Φρανσουά Ολάντ το ίδιο θα έλεγα κι εγώ, με την ίδια μάλιστα προφορά. Δεν είναι λίγο και λιγάκι να σε υποδέχονται με μια τόσο ξεκούρδιστη μπάντα. Αν ζούσε κι άκουγε ο Ρουζέ ντε Λιλ, ο συνθέτης της «Μασσαλιώτιδας», θα ‘χε το δίχως άλλο μαδήσει την περούκα του και για να ξεχαρμανιάσει θα είχε εισβάλει στην Αυστρία.

Βρισκόμαστε στη νύχτα της 17ης Απριλίου 1792, παραμονή του γαλλοαυστριακού πολέμου. Τότε ήταν που γράφτηκε η «Μαρσεγιέζ»,  ο διασημότερος ίσως θούριος του κόσμου, μετά τον ύμνο της ΑΕΚ βεβαίως βεβαίως. Διακόσια είκοσι ένα χρόνια αργότερα, δηλαδή μόλις την περασμένη Τρίτη, το «Αλονζανφάν» ήταν γραφτό να γκρεμιστεί από το πεντάγραμμο και να γίνει χίλια κομμάτια ενώπιον του 7ου Προέδρου της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Αν δεν ήταν τα στρωτά γαλλικά του Αντώνη Σαμαρά να ισοφαρίσουν κάπως την φαλτσωδία θα έλεγε κανείς ότι η όλη φάση δεν άξιζε διόλου τον κόπο. Να το τραγουδήσω ή να το πω από μέσα μου; «Εμπρός της ΑΕΚ παλικάρια/ σουτάρετε και σπάστε τα δοκάρια». Δοκάρι, απελπιστικά άουτ ή αυτογκόλ; Οπως και να το δει κανείς η απουσία των ελλήνων πολιτικών συντακτών από ένα τόσο σπάνιο γεγονός μάς έδωσε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να θυμηθούμε πώς ήτανε τότε που στην Ελλάδα λειτουργούσε μόνον η ΥΕΝΕΔ. Το λοιπόν, ιφχαριστούμε πολύ για τις αναμνήσεις.