[Αγιογραφίες] Ροκ

ΜΕΣΑ στους διαδηλωτές μπήκε και μαζί τους συζήτησε αρκετή ώρα ο Αλέξης Τσίπρας στο συλλαλητήριο της Τρίτης για τη γενική απεργία. Η ενέργεια αυτή ανταποκρίνεται σε δύο διεθνείς πρακτικές.

Η πρώτη πρακτική προέρχεται από τη Γαλλία όθεν ο όρος: «λουτρό μέσα στο πλήθος». Το κάνουν συχνά πυκνά οι γάλλοι πολιτικοί, ενέχει όμως κινδύνους. Ηταν σε μια αγροτική έκθεση που ο ευερέθιστος Σαρκοζί αρπάχτηκε γιατί κάποιος δεν ήθελε να του σφίξει το χέρι και του είπε το – κατ’ ακριβή μετάφραση – «Αντε φύγε, ρε φτωχομπινέ!». Αλλά σε περιβάλλον απεργών διαδηλωτών τέτοιους κινδύνους ο Τσίπρας δεν είχε.

Η δεύτερη πρακτική προέρχεται από τη ροκ σκηνή – δεν είναι, άλλωστε, ο Τσίπρας ο πιο ροκ έλληνας πολιτικός; Στις συναυλίες ο Μικ Τζάγκερ και διάφοροι άλλοι πηδούσαν από τη σκηνή μέσα στο κοινό. Στη συνέχεια «κολυμπούσαν στο πλήθος» που με τα χέρια του σχημάτιζε κύματα.

ΔΕΝ ξέρουμε τι γνώμη έχει για όλα αυτά η Σοφία Σακοράφα. Αλλά ο Τσίπρας, μετά τα μπλόκα των αγροτών και πριν από την παρουσίαση του βιβλίου του Γκράμσι, πήγε μια βόλτα μέσα στο πλήθος. Λίγο και σε αντίστιξη των επίσημων συναντήσεων του Ολάντ με Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη. Σε ένα σερί από διπλές αρνήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ζήτησε ραντεβού από τον γάλλο Πρόεδρο, αλλά δυσαρεστήθηκε που αυτό δεν έγινε. Ενόχληση υπάρχει και γιατί ο Ολάντ είδε τον Κουβέλη αφού στην Αριστερά έχουν τους ανταγωνισμούς τους.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ροκ αναφορών, θα πρέπει, πάντως, να πούμε ότι εύκολα συναγελάζεται με το πλήθος ένας πολιτικός που είναι στην αξιωματική αντιπολίτευση. Ιδίως αν χαϊδεύει αυτιά. Ο τελευταίος που το έκανε λέγεται Κώστας Καραμανλής, τότε που έπαιρνε σβάρνα τα καφενεία το 2002-2003. Μετά μην τον είδατε. Ως πρωθυπουργός απομονώθηκε και απομακρύνθηκε από την κοινωνία, ενώ ως πρώην έχει καταπιεί τη φωνή του. Οχι μόνο δεν μιλάει – ούτε αρθρογραφεί ούτε γράφει βιβλία όπως, ας πούμε, ο Σημίτης.

ΤΑ περί εκτίμησης Καραμανλή για τις πολιτικές ικανότητες του Τσίπρα, το φλερτ ΣΥΡΙΖΑ – Καραμανλικών και η πρόσκληση προς Τσίπρα για τη μεγάλη εκδήλωση του Ιδρύματος Καραμανλή είναι από τα αλλόκοτα χαρακτηριστικά της φάσης που διανύουμε. Με ροκ ορολογία πρόκειται ολίγον για ψυχεδέλεια – αλλά συμβαίνουν αυτά. Η ουσία είναι ότι ο Τσίπρας έχει ανανεώσει το ρεπερτόριο του λαϊκισμού, προσδίδοντάς του τη φυσιογνωμία ενός νέου αριστερού πολιτικού.

ΦΥΣΙΚΑ, η συζήτηση μεταξύ Τσίπρα και διαδηλωτών είναι είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από το «Συντακτική – Αναθεωρητική!» του Βενιζέλου και άλλες πράξεις πολιτικού θάρρους που ισοδυναμούν με την ηγεσία. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ συνεχίζει να λέει στον κόσμο αυτό που θέλει να ακούσει, ενώ την Τρίτη αντέστρεψε το μοντέλο αυτό, ακούγοντας αυτά που του έλεγαν και καταφάσκοντας. Αν όλα αυτά οδηγούν στην εξουσία θα φανεί στις επόμενες εκλογές. Αυτό που φαίνεται όμως από τώρα είναι ότι η ελληνική πολιτική δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το καταστροφικό μείγμα δημαγωγίας και πελατειακής αντίληψης που μας έχει ώς τώρα καταβαραθρώσει. Πελατειακής αντίληψης όχι με την έννοια διορισμών – πάνε αυτά, άλλωστε. Πελατειακής αντίληψης με τη μεταφορική έννοια μιας πολιτικής που αντιλαμβάνεται ως ιδεολογία το να βλέπει τους πολίτες σε λογική «ό,τι θέλει ο πελάτης».