[Διαστάσεις] Κάν’ το όπως ο Ομπάμα

We have a dream. Στην Ιταλία, να κερδίσει μεθαύριο ο Μπερσάνι, να πάει καλά ο Μόντι, να καταβαραθρωθούν ο Μπερλουσκόνι και ο Μπέπε Γκρίλο και να αποκτήσει η χώρα μια σοβαρή, βιώσιμη κεντροαριστερή κυβέρνηση. Στη Γερμανία, να κάνουν τον Σεπτέμβριο οι Σοσιαλδημοκράτες τη μεγάλη ανατροπή και να σχηματίσουν κυβέρνηση με τους Πράσινους. Στις ευρωεκλογές του 2014 να αναδειχθούν πρώτη δύναμη οι σοσιαλιστές και να εκλέξουν πρόεδρο της Κομισιόν τον Μάρτιν Σουλτς. Και στις εκλογές για την ανανέωση του αμερικανικού Κογκρέσου, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, να αποκτήσουν οι Δημοκρατικοί την πλειοψηφία και στη Βουλή.

Ο καθένας, βέβαια, μπορεί να έχει όποια φαντασίωση θέλει. Τζάμπα είναι, κι ένα από τα λίγα πράγματα που δεν έχει πέσει θύμα της λιτότητας. Ενας πολιτικός, όμως, που θέλει να αλλάξει τους συσχετισμούς και να καταπολεμήσει αυτή τη λιτότητα δεν μπορεί να αρκείται σε μεγαλοστομίες. Ούτε να επικαλείται τους κακούς συσχετισμούς. Κάτι πρέπει να κάνει.

Πάρτε τον Ομπάμα. Εχει απέναντί του μια Βουλή με ρεπουμπλικανική πλειοψηφία. Γνωρίζει καλά πως δεν μπορεί να περάσει όποιο μέτρο θέλει. Αυτό δεν τον εμπόδισε να προτείνει την περασμένη εβδομάδα στο ετήσιο διάγγελμά του προς το έθνος την αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 7,25 στα 9 δολάρια, τον πολλαπλασιασμό των επενδύσεων στις υποδομές και στην εκπαίδευση και τη φορολόγηση των εισοδημάτων που γεννιούνται στους φορολογικούς παραδείσους. Είναι λαϊκιστής; Είναι ρομαντικός; Οχι, απαντά ο Μπερνάρ Γκετά στη «Λιμπερασιόν». Είναι ρεαλιστής. Υποδαυλίζει την αντιπαράθεση ανάμεσα στην Κεντροδεξιά και τη σκληρή Δεξιά, ελπίζοντας ότι θα αποδυναμώσει με αυτό τον τρόπο τον αντίπαλό του και θα ανακτήσει το 2014 τον έλεγχο της Βουλής.

Πάρτε και τον Ολάντ. Εχει απέναντί του μια Ευρώπη με συντηρητική πλειοψηφία. Γνωρίζει καλά πως στις συνόδους κορυφής τα περιθώρια των κινήσεών του είναι περιορισμένα. Οπως είπε και στην Αθήνα, δεν θέλει να προκαλέσει μια μείζονα ευρωπαϊκή κρίση γιατί δεν είναι προς το συμφέρον των Ευρωπαίων. Σωστό. Μπορεί όμως να εξηγήσει στους πολίτες πώς έχουν τα πράγματα. Σήμερα το Παρίσι είναι εδώ, το Βερολίνο είναι εκεί, αν τον Σεπτέμβριο οι συσχετισμοί αλλάξουν προς το προοδευτικότερο εμείς θα προτείνουμε μια αλλαγή πλεύσης της Ευρώπης.

Πάρτε, τέλος, τον Μπερσάνι. Βλέποντας τα πράγματα να δυσκολεύουν, και την πλειοψηφία να του γλιστράει, κάνει ένα απονενοημένο άνοιγμα στο κόμμα αυτού του επικίνδυνου δημαγωγού που λέγεται Μπέπε Γκρίλο. Κι εκείνος του απαντά με μια ογκώδη συγκέντρωση στο Μιλάνο και τον Ντάριο Φο στην εξέδρα (ναι, στην εξέδρα!) να θυμάται τις αντιφασιστικές διαδηλώσεις του 1945 και να ζητεί από τους συγκεντρωμένους να «ανακατέψουν την Ιταλία».  

Το όνειρο κινδυνεύει να γίνει εφιάλτης.