[Προβολείς] Το δαχτυλίδι του Ράτσινγκερ

Τόσα σοβαρά πράγματα συμβαίνουν γύρω μας, όμως εγώ έχω κολλήσει με το δαχτυλίδι του Πάπα. Γιατί δηλαδή πρέπει να καταστραφεί, γιατί είναι υποχρεωτικό να το συντρίψουν με τη βαριοπούλα αμέσως μετά την αποχώρηση του Γιόζεφ Ράτσινγκερ από τον παπικό θρόνο; Ξέχασα. Ο Γιόζεφ αρραβωνιάστηκε τον Θεό ενώ εγώ λογοδόθηκα μάλλον με τον διάβολο, εξού και ο παράμεσός μου θα μείνει για πάντα αυλακωμένος από τα σημάδια της βέρας στο δεξί.  Στον καιρό του, είχε μεγάλο σουξέ αυτό το σίριαλ. Κάθε απόγευμα νέκρωνε η Ελλάδα μέχρι να αποκηρύξει ο Στράτος το παραβατικό του παρελθόν και να παντρευτεί επιτέλους με τη Ρεγγίνα. Και είναι αυτός λόγος, κύριε, να μελανιάσει εμένα η μετακαρποφαλαγγική μου άρθρωση και να μείνω εσαεί με το δάχτυλο σηκωμένο σε στάση Karma Yoga;

Με την άδειά σας, το χρειάζομαι απεγνωσμένα αυτό το δάχτυλο. Μ’ αυτό χτυπάω το πλήκτρο enter του υπολογιστή μου, μ’ αυτό ξύνω το αυτί μου, μ’ αυτό παίζω τις αρπέζ μου πάνω στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες/ δεν ξέρω τι ζητάς και αν το βρήκες.

Προσπαθώ, μου είναι αδύνατον όμως να υπολογίσω πότε ακριβώς αρχίζει ο συμβολικός ακρωτηριασμός του ανθρώπου και στις πόσες απώλειες δικαιούται να λογαριάζει εαυτόν λειτουργικό. Εγώ πάντως, αναλόγως, καλά τα καταφέρνω και χωρίς το τέταρτό μου δάχτυλο. Είναι που μάθαμε να ζούμε με τις συμφύσεις μας.