[Αγιογραφίες] Επετηρίδα

ΕΝΤΑΞΕΙ – η πολιτική είναι και παραμένει απρόβλεπτη. Αλλά αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο είναι πέραν πάσης προβλέψεως. Είναι επίσης ένδειξη του πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια. Από τότε δηλαδή που ξεκίνησε η κρίση.

ΓΙΑ παραπάνω από τριάντα χρόνια, η Κύπρος προσδιοριζόταν από την τουρκική εισβολή του 1974 και τις μάταιες προσπάθειες για επίλυση του Κυπριακού. Ακόμη και η ένταξη του νησιού στο πακέτο της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης το 2003 δεν ανέτρεπε αυτή τη βασική σημασιοδότηση. Οι Βρυξέλλες και οι «μεγάλοι» είχαν καταλάβει ότι η Κύπρος θα έμπαινε στην ΕΕ ολόκληρη. Δηλαδή με το Κυπριακό λυμένο και μάλιστα στις αδρές γραμμές του σχεδίου Ανάν. Αλλά η ιστορία είναι γνωστή. Η σκυταλοδρομία μεταξύ Κληρίδη και Τάσσου Παπαδόπουλου στην προεδρική εκλογή του 2003 άλλαξε τα δεδομένα. Ο Τάσσος πήγε κόντρα στο Ανάν, το οποίο δεν πέρασε στο δημοψήφισμα. Ο Παπαδόπουλος τράβηξε, πάντως, άλλο ένα χαρτί στην περιφερειακή πασιέντζα. Το χαρτί της ΑΟΖ που είχε ως αποτέλεσμα τις προσπάθειες για ενεργειακή εκμετάλλευση του θαλάσσιου χώρου γύρω από το νησί. Και πάλι όμως η συζήτηση για τα ενεργειακά ήταν διασυνδεδεμένη με τις σχέσεις με την Τουρκία – δηλαδή με το Κυπριακό.

ΤΟ Κυπριακό εξελέγη για να λύσει ο Δημήτρης Χριστόφιας το 2008. Η σύντομη αφήγηση της θητείας του είναι ότι ήρθε αργά στην εξουσία – η ευκαιρία είχε περάσει το 2004. Αλλά αυτή είναι η μισή ιστορία. Η άλλη μισή είναι ότι ο πρώτος κομμουνιστής πρόεδρος της Κύπρου παρακολούθησε τον έλεγχο των δημόσιων οικονομικών να χάνεται σε δύο φάσεις. Η πρώτη ήταν η έκρηξη στο Μαρί που, με τις ζημιές στην ηλεκτροδότηση, πήρε μαζί το μισό ΑΕΠ της Κύπρου. Αυτό επιτάχυνε τις εξελίξεις στον τραπεζικό τομέα που ήταν περικυκλωμενος από την κρίση. Οπως και η Ιρλανδία, έτσι και η Κύπρος είχε τράπεζες που είχαν απλώσει τραχανά μεγαλύτερο από αυτόν που να μπορεί να καλύψει η πραγματική οικονομική δραστηριότητα. Ο δρόμος προς το κυπριακό Μνημόνιο ήταν λοιπόν στρωμένος. Και η απομείωση της ισχύος Χριστόφια δραματική.

ΚΑΠΩΣ έτσι αναδύθηκε η φυσιογνωμία του Νίκου Αναστασιάδη. Από τη μια πλευρά, ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ επιβεβαιώνει ότι υπάρχει μια άτυπη επετηρίδα κορυφής στην πολιτική της Κύπρου. Σειρά θα πάρουν όλοι για να μπουν στο Προεδρικό Μέγαρο και να κυβερνήσουν. Η φυσιογνωμία Αναστασιάδη απέκτησε την αναγκαία γραμμοσκίαση το 2004, όταν πήρε θέση υπέρ του Ανάν – κάτι για το οποίο χτυπήθηκε αλύπητα. Ωστόσο, αν είναι φαβορί για τον δεύτερο γύρο των εκλογών είναι γιατί εκφράζει τη στροφή της κυπριακής κοινωνίας σε έναν συντηρητικό πολιτικό ως αντίδραση στην αποτυχία του αριστερού ΑΚΕΛ να χειριστεί την κρίση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Χριστόφιας δεν ξανακατέβηκε.

ΟΛΑ αυτά, ενώ στην πλάτη της Κύπρου παίζονται παιχνίδια στη γερμανική προεκλογική καμπάνια με τους μεν να θέλουν να τιμωρήσουν τις κυπριακές τράπεζες γιατί είχαν ρώσικα λεφτά και τους δε να θέλουν να πάρουν λεφτά από τους καταθέτες για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα του χρέους. Δύσκολα πράγματα. Πάντως, εφόσον εκλεγεί, ο Αναστασιάδης θα είναι ο Πρόεδρος του Μνημονίου. Και όχι ένας ακόμη Πρόεδρος που προσδιορίζεται από τους χειρισμούς του στο Κυπριακό.