[Αγιογραφίες] Τρίχρονα

«ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ», λέξη με έξι συλλαβές. «Αναστοχασμός», λέξη με πέντε συλλαβές. Αν η πολιτική ήταν κάτι σε scrabble που έπαιζαν ο Βενιζέλος με τον Κουβέλη, κάπως έτσι θα είχε το παιχνίδι. Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ δεν είχε πρόβλημα να απαντήσει στο άνοιγμα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ με όρο πολυσύλλαβο, που να δείχνει ότι είναι μορφωμένος και διαβασμένος. Ακόμη περισσότερο: ότι δεν έχει λόγο να βρεθεί εγκλωβισμένος στα προβλήματα της Ιπποκράτους.

ΔΕΙΤΕ το αλλιώς. Εχοντας ιδρυθεί το 1974, το ΠΑΣΟΚ πλησιάζει τα σαράντα. Αντιθέτως, η ΔΗΜΑΡ, έχοντας ιδρυθεί το 2010, είναι ένα τρίχρονο. Με όρους ψυχανάλυσης, το κόμμα της Αγίου Κωνσταντίνου δεν έχει περάσει ακόμη από την «αρχή της ικανοποίησης» στην «αρχή της πραγματικότητας». Είναι η φάση που τα νήπια αναγκάζονται να αντιληφθούν ότι δεν κάνουμε ό,τι μας αρέσει και ότι ο κόσμος γύρω μας θέτει περιορισμούς. Είτε με την έννοια ότι αν πας να βγεις από το παράθυρο δεν θα πετάξεις, αλλά θα πέσεις. Είτε με τη μορφή κανόνων συμπεριφοράς. Είναι – όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς – η φάση της ψυχολογικής μετάβασης κατά την οποία γεννιούνται οι νευρώσεις.

ΣΤΗ φάση όμως αυτή η ΔΗΜΑΡ δεν έχει φθάσει ακόμη. Αντιθέτως, είναι σε νιρβάνα. Μπορεί να μετέχει σε μια κυβέρνηση με οικονομικό πρόγραμμα λιτότητας, αλλά να αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό κόμμα. Μπορεί να στηρίζει το Μνημόνιο, αλλά να ζητάει την αναδιαπραγμάτευσή του μετά τα όσα παραδέχθηκε το ΔΝΤ για τους πολλαπλασιαστές. Μπορεί να πηγαίνει στο Μαξίμου με τον Σαμαρά, αλλά να φαντασιώνεται ότι θα ξαναπάει εκεί με τον Τσίπρα. Τέλος, δείτε το αλλιώς για μια δεύτερη φορά: ποιος μπορεί να αρνηθεί στους Αγιοκωνσταντινίτες ότι, με δεδομένο τον ακραίο χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορούσε να είναι ο Κουβέλης πρωθυπουργός και ο Τσίπρας να τον στηρίζει; Μια αριστερή παραλλαγή δηλαδή της διακυβέρνησης Παπαδήμου;

ΕΠΕΙΔΗ όλα αυτά είναι ωραία όσο διαρκούν, ο Κουβέλης ζητάει από τον Βενιζέλο να αναστοχασθεί. Η αλήθεια είναι ότι, μετρώντας τρία χρονάκια πολιτικής ζωής, η ΔΗΜΑΡ δεν κουβαλάει τις πάσης φύσεως αμαρτίες του ΠΑΣΟΚ. Ούτε πρώην υπουργάρα στη φυλακή έχει, ούτε έχει περάσει αρκετό καιρό στην εξουσία για να έχουν προκύψει οι γνωστές παθολογίες της, ούτε είναι η ΔΗΜΑΡ στοχοποιημένη από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας που δεν μπορεί να καταλάβει πώς φθάσαμε στο 2010. Αντιθέτως, η είσοδος Κουβέλη στην κυβέρνηση καθησυχάζει μια άλλη μερίδα της κοινωνίας που φοβόταν ότι, αν δεν έβγαιναν τον Ιούνιο τα κουκιά, η χώρα θα πήγαινε στα βράχια.

ΚΑΠΩΣ έτσι, ο Βενιζέλος δεν κρούει θύρες ανοιχτές. Αλλά μάλλον βροντάει στην πόρτα κάποιου που προτιμάει να κάνει πως δεν ακούει. Φυσικά, η ανασύνθεση του κεντροαριστερού χώρου δεν είναι πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ αλλά ενός ολόκληρου κόσμου. Ακόμη περισσότερο: του χρόνου τέτοια εποχή, με το combo ευρωεκλογών και αυτοδιοικητικών να πλησιάζει, η συζήτηση θα είναι διαφορετική. Αλλά θα είναι ακριβώς και η ηλικιακή φάση που η ΔΗΜΑΡ θα αρχίσει να υποκύπτει στην «αρχή της πραγματικότητας». Ή που θα αρχίσει να φαίνεται αν πράγματι διατηρεί τις επιλογές της ανοιχτές – αν δηλαδή το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης συνασπισμού με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι υπαρκτό ή όχι…