[Προεκτάσεις] Κοροϊδίες

Οταν ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών υπαινίσσεται ότι ο κατώτατος μισθός των 586 ευρώ μεικτά, και για τους νέους 510 μεικτά, πρέπει να μειωθεί και άλλο – η μαντάμ Λαγκάρντ είχε μιλήσει σε ανύποπτο χρόνο για 300 ευρώ – και παραμένει στη θέση του, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν.

 Είτε η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρίνει ποιος είναι κατάλληλος για το οικονομικό επιτελείο της. Είτε ο άνθρωπος απλώς στρατολογήθηκε για να ρίξει μια τροχιοδεικτική βολή και να μετρηθούν αντιδράσεις. Και στις δύο περιπτώσεις, μιλάμε για κοροϊδία.

Οταν ο υπουργός Οικονομικών λέει ότι έθεσε το θέμα του «λάθους στον πολλαπλασιαστή», στο ΔΝΤ και στο Eurogroup, αλλά δεν λέει και ποια απάντηση έλαβε, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Είτε το έθεσε με τρόπο που δεν ενόχλησε αυτούς που το άκουσαν, δηλαδή για τα μάτια. Είτε η αντίδρασή τους ήταν τέτοια που απέκλεισε κάθε συζήτηση επί του θέματος. Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για κοροϊδία.

 Οταν από κυβερνητικούς παράγοντες γαλάζιου χρώματος διακινείται ότι μελετάται διάταξη νόμου που καθιστά πρακτικά αδύνατη την κήρυξη απεργίας – με την επέκταση και στον ιδιωτικό τομέα, και όχι μόνο στις ΔΕΚΟ όπως προέβλεπε το αλήστου μνήμης άρθρο 4 – και το δεύτερο σε δύναμη κόμμα της συγκυβέρνησης δεν ζητάει την απομάκρυνση του παράγοντα που το διακινεί, δύο πράγματα συμβαίνουν. Είτε συμμετείχε – ή γνώριζε – αυτά τα σχέδια από πριν. Είτε σκοπεύει να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων στο αρμόδιο υπουργείο και να σφυρίζει κλέφτικα, όπως έκανε και με την επιστράτευση. Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για κοροϊδία.

 Οταν η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα, αλλά εφευρίσκει υποκατάστατα που επιβαρύνουν τα εισοδήματα δίκην μέτρων όπως οι περικοπές σε φάρμακα και άλλες παροχές πρόνοιας, δύο πράγματα συμβαίνουν. Είτε έχει και κρυφή ατζέντα περικοπών. Είτε γνωρίζει ότι η φανερή ατζέντα δεν φέρνει αποτελέσματα και προσπαθεί να καλύψει το κενό με έμμεσα μέτρα. Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για κοροϊδία.

 Συμπέρασμα; Αυτά τα μισόλογα θα οδηγήσουν σταδιακά την κυβέρνηση στις παγίδες που είχε στήσει για τους άλλους. Αρχίζει να πληρώνει το λάθος που έκανε επιλέγοντας να παρουσιάσει αποτελέσματα μέσα σε λίγους μήνες, όταν ρεαλιστικά χρειάζονται χρόνια για να υπάρξουν και να είναι βιώσιμα. Οι αντιφάσεις της δείχνουν ότι πλέον βρίσκεται κοντά στο σημείο όπου απειλείται το εγχείρημά της. Γιατί, όπως έλεγε ο γάλλος συγγραφέας Γκιστάβ Φλομπέρ: «Η επιτυχία είναι αποτέλεσμα, δεν μπορεί να είναι σκοπός».