Νοσταλγική, λυρική γλώσσα

Ο Νέζι χρησιμοποιεί μια γλώσσα νοσταλγική, συχνά λυρική προκειμένου να αποδώσει τα δεινά του δοκιμαζόμενου ευρωπαϊκού Νότου. Δεν μας λέει πολλά για την κουλτούρα της πλαστής ευημερίας που κυριάρχησε στη χώρα του (και τη δική μας)_· για το αυτονόητο, πλην ιστορικά ατεκμηρίωτο, δικαίωμα κάθε γενιάς να ζει καλύτερα από την προηγούμενη_· ακόμη, για την υποτιθέμενη πρωτοκαθεδρία των ευρωπαϊκών κοινωνιών στη βιομηχανική παραγωγή και στην καλή ζωή.

Επιτίθεται στον Πρόντι και στους εν γένει πολιτικούς, αλλά ελάχιστα αγγίζει τον Μπερλουσκόνι και τα τηλεοπτικά – μουσολινικής έμπνευσης – ήθη που εισήγαγε. Το ύφος αγανάκτησης και θυμού κυριαρχεί επί της εύλογης απορίας για όσα ζει η Ευρώπη σήμερα. Εντούτοις, το τόλμημα ενός βιομηχάνου να προασπίσει την πόλη του με τα μέσα της τέχνης είναι αυτό που έχει σημασία, ειδικά σε μια χώρα σαν τη δική μας που έχει εξοβελίσει στο πυρ το εξώτερον τη βιομηχανία θεωρώντας ως αυτονόητο δικαίωμα να ζει εις βάρος των εταίρων.

Αυτή είναι ίσως η κυριότερη συνεισφορά αυτού του άρτια μεταφρασμένου, γλαφυρού βιβλίου στην αυτογνωσία μας.