Δημιουργία στην αιχμή της κρίσης

«Οταν παρακολουθείς ειδήσεις έχεις την εντύπωση πως στην Ελλάδα έχει ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος», λέει ο γάλλος σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας Ολιβιέ Πι κοιτώντας προβληματισμένος την μποτιλιαρισμένη Αγίου Κωνσταντίνου, εξαιτίας των απεργιών των μέσων μεταφοράς, από τα παράθυρα του Εθνικού Θεάτρου.

«Δεν είναι δα και τόσο άσχημα τα πράγματα. Είμαι στην Ομόνοια, παρακολουθώ την ταλαιπωρία του κόσμου και καταλαβαίνω γενικά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Αλλά είμαι και μέσα στο θέατρο και νιώθω πως η δημιουργία δεν σταματά εξαιτίας της κρίσης», σχολιάζει με νότες αισιοδοξίας ο Ολιβιέ Πι, που το καλοκαίρι αναλαμβάνει καθήκοντα καλλιτεχνικού διευθυντή στο Φεστιβάλ της Αβινιόν.

Οι εικόνες από την Αθήνα είναι γνώριμες για εκείνον καθώς είναι η τρίτη επίσκεψή του στην πόλη. Αυτή τη φορά έχει την ευκαιρία να ανεβάσει την οικονομική κρίση στη σκηνή, σκηνοθετώντας το «Vitrioli» του Γιάννη Μαυριτσάκη στο Εθνικό Θέατρο τον Μάρτιο.

«Είναι δυνατό έργο. Ονειρικό, εφιαλτικό, σκοτεινό, όχι και τόσο πραγματικό. Το είδος θεάτρου δηλαδή που μου αρέσει. Μιλάει για το συμβαίνει στην Ελλάδα αλλά με έμμεσο τρόπο, δίχως οικονομικούς και πολιτικούς όρους», λέει ο 47χρονος σκηνοθέτης που γνώρισε τον Γιάννη Μαυριτσάκη πριν από τέσσερα χρόνια, όταν ανέβασε στο Παρίσι μια ανάγνωση του έργου του «Το τυφλό σημείο». Τον προηγούμενο Ιούνιο πραγματοποίησε και ανάγνωση του έργου «Vitrioli» στο Theatre de la Ville.

«Αναζητώ διαρκώς έλληνες συγγραφείς που εμπνέονται από το ελληνικό δράμα. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο πολλοί νομίζουν. Βρήκα όμως δύο συγγραφείς, τον Δημήτρη Δημητριάδη και τον Γιάννη Μαυριτσάκη».

Τα οικονομικά προβλήματα βάζουν εμπόδια στη δουλειά, «καθώς χρειαζόμαστε χρήματα για το θέατρο». Δυσκολίες βρίσκει στην Ελλάδα αλλά και στην Γαλλία, «όπου όλο και εντείνονται τα οικονομικά προβλήματα και η ανεργία αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς».

Δεν χάνει ωστόσο την αισιοδοξία του. «Ας δούμε την καλή πλευρά της κρίσης. Τα θέατρα είναι γεμάτα. Είναι παράδοξο. Κανείς δεν έχει χρήματα, αλλά όλο και περισσότεροι επιλέγουν να πηγαίνουν στο θέατρο. Ισως σε δύσκολους καιρούς να νιώθουμε την ανάγκη να συναντηθούμε όλοι μαζί σε έναν χώρο», σχολιάζει.

Στη Γαλλία και στην Ελλάδα, οι θεατρικές ομάδες όλο και αυξάνονται. Το ίδιο και οι παραστάσεις. «Αυτό είναι καλό. Δεν είναι ποτέ αρκετές», λέει χαμογελώντας. «Εχουμε ένα υπέροχο θεατρικό τοπίο που θα πρέπει να το προστατεύσουμε».

Εχει πολλά να πει για το πάθος με το οποίο οι έλληνες ηθοποιοί αναλαμβάνουν κάθε ρόλο. «Είναι πιο αυθόρμητοι από τους Γάλλους. Ιδιαίτερα οι γυναίκες. Ξέρουν να τονίζουν τις λέξεις και να εκφέρουν τον λόγο. Ισως επειδή έχουν μαθητεύσει σε ρόλους όπως εκείνοι της Κλυταιμνήστρας, της Μήδειας».

Στο καστ της παράστασης επέλεξε να έχει τους Μαρία Κεχαγιόγλου, Δημήτρη Μοθωναίο, Περικλή Μουστάκη, Κίτυ Παϊταζόγλου, Γιάννο Περλέγκα, Μηνά Χατζησάββα, Νίκο Χατζόπουλο.