Ταραντίνο: Πρώτος μεταξύ ίσων

«Django, o τιμωρός»: Υπήρξε μια εποχή που οι Ιταλοί μπορούσαν να στήσουν στο δικό τους κινηματογραφικό τερέν ό,τι σκάρωναν οι Αμερικανοί – και μάλιστα, καλύτερα και φτηνότερα. Επαιρναν το ιστορικό έπος και έχτιζαν τα δικά τους επιβλητικά «pemplum», ενώ από το αμερικανικό θρίλερ μυστηρίου προέκυψαν το «giallo» και οι σπουδαίοι Μάριο Μπάβα και Ντάριο Αρτζέντο.

Στην Αγρια Δύση όμως μεγαλούργησαν. Με τα σπαγκέτι γουέστερν, ο Σέρτζιο Λεόνε τού «Για μια χούφτα δολάρια» (1963) και ο Σέρτζιο Κορμπούτσι με το «Django» (1966) απογύμνωσαν ολοκληρωτικά το δυτικό μοντέλο από τον ξεπερασμένο «κώδικα τιμής» τους, αμβλύνοντας τη βία και προσθέτοντας γενναίες δόσεις αμοραλισμού. Κι όμως, παρά τον τελευταίο, δεν μπορούσες να μη συμπαθήσεις τον «ήρωα», όχι τόσο επειδή οι κακοί ήταν «κτήνη» αλλά κυρίως επειδή τα πάντα διαδραματίζονταν σε μια απροσδιόριστη ζώνη ανάμεσα στο κόμικς και στην όπερα: τίποτα δεν ήταν ακριβώς «ρεαλιστικό» λόγω αυτού του φλερτ με το γκροτέσκο.

Ο Κουέντιν Ταραντίνο λατρεύει και το γκροτέσκο, και τη βία, και τον αμοραλισμό, είτε αυτός εντάσσεται στο σινεμά τού σήμερα, είτε προέρχεται από τα b-movies των 70s (όπου και αφθονεί) και, ας το παραδεχτούμε, όλοι απολαμβάνουμε λίγο-πολύ το ξεπάστρεμα ενός αντιπαθητικού κακού. Ε, ο Κουέντιν επιλέγει σταθερά τους αντιπαθέστερους: από τους Ναζί τού «Αδωξοι μπάσταρδη», στους ρατσιστές τού «Django, ο τιμωρός» η απόσταση είναι σχεδόν μηδενική.

Στο εν λόγω φιλμ, δυο χρόνια πριν από τον αμερικανικό εμφύλιο, μαύρος σκλάβος συνεργάζεται με αυστριακό κυνηγό επικηρυγμένων, ενώ παράλληλα αναζητά την αγαπημένη του που αποτελεί πλέον «ιδιοκτησία» ενός σαδιστή ιδιοκτήτη μιας κακόφημης φυτείας.

Ο ήδη βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα Κριστόφ Βαλτς εκφέρει τους υπέροχους διαλόγους του με αποστομωτική χάρη, επίσης… σφαίρα περνούν οι δυόμισι ώρες του φιλμ, ο Τζέιμι Φοξ διαθέτει ένα άκρως πειστικό παρουσιαστικό και ο Λεονάρντο ντι Κάπριο είναι όσο απεχθής απαιτείται σε μια ταινία που επιπλέει, με ραφιναρισμένη αυθάδεια, σ’ έναν ωκεανό μαύρου χιούμορ και στυφού αίματος. Κι ο υπερθεματισμός της βίας… είπαμε, ριζώνει αλλού. Αφήστε δε που έχει και μια πρωτοτυπία: ας υπάρχει κι ένας χολιγουντιανός σκηνοθέτης που βαριέται να σκοτώνει άραβες τρομοκράτες.

Βαθμοί: 7